Gerçek hadis imiş bu ki hubbun vefası yok;
Kim sevdi hubbu, dedi ki « hubbun cefası yok »?
Aşkın belası yok deyüben aşka düşme var,
Kim aşık oldu kim dedi « aşkın belası yok »?
Anın ki hacc- ı ekberi, ey can, sen olmadın,
Beyt- ül- Haram’a varmamış, anın safası yok.
Şeytandır ol ki suretine kılmadı sücud,
Düştü bu rene ü derde kim anın devası yok.
Şol can ki senden özke talep etmedi murad,
Hacrine yak sen anı ki her dem revası yok.
Ya Rab! Ne şem’imiş bu mehin yüzü kim anın
Yüzü katında şems- i dubanın ziyası yok.
Bimar- ı aşka can verir, ey can, lehin veli,
Münkir sanır kim ol şefeteynin şifası yok.
Gel, gel beru ki savın ü salatın kazası var,
Sensiz geçen zaman- ı hayatın kazası yok!
Aynın hatasız, ey büt- il Çin, döktü kanımı,
Türk- ü Hata’dır, aslına varır, hatası yok,
Fani cihana bakma, geçer ömrü sevme kim
Ömrün zevali var ü cihanın bakası yok,
Yarin gelir hemişe cefası Nesimi’ye:
Sen sanma kim Nesimi’ye yarin atası yok.