Cumhuriyet Dönemi Şiirleri
Gül yaprağı düşer kimi kez dal uykularının yüzüne gün ışığı kuş cıvıltıları sarar bütün dünyayı ve bir sevinç dolar yüreğine apansız…
El etek öpmeden geldin bu günlere, Küçülmeden tutkularına, Yenilmeden ihtiraslarına, Mahçup olmadan kendine, Çocuklarına ve dostlarına. Alnında ter, Gözünde ışık, Gönlünde…
Bir dağ gölünün ılık yıldızlı Sularında hırçınca seken taş Sen daha özgürsün, daha yırtıcı Bir sapanın rüzgarlı ucunda Buğday saçlı köylü…
Gelişin önceden belli olmalı Yola çıkarken haber sal sularla Ne yap yap üç gün önceden bildir Ağaçlarla göklerle kuşlarlaGeldiğinde akasyalar Karlar…
Dulcinea seni en çok andığım Bu garip bu bilinmez akşamlardır Büyülü kırık dökük hanları Kral saraylarına dönüştüren Anlaşılmaz gizidir akşamlarınZor zamanlarımda…
Tanzimat Dönemi
Yedi Meşaleciler
Tümünü GörYeniciler
Git oldu can, sürgün geldi dayandı Sürgün yine geldi dayandı Kitapları topladım, çocukları giydirdim Hadi…
Atlarla. Uzun bacaklı evrensel atlar Bunlarla gelişiyor sevdamız anlatılmaz Çocuklarla, kuşlarla, ağaçlarla. Büyüyen, uçan, dal…
Ben demedim mi Hazırlandılar Onların yüz bin kolları var Kırbaçları sert, yamçıları sağlam, atları kavi…
Ak odada oturur Kapısı penceresinden çokGözlerinde yıldızlar Serin yerde dururBir e………………..
Savrulsa da uzaklara düşüncen Tıkansa da sevgimin pınarı Sıcaklığını taşıyorum içimdeUğraşsam da söndürme hızını Bastırsam…
Dörtnala haberci ilkyazdan Aşağıdan inceden beyazdan Dumanı tüten sıcak tohum Dolan kara toprağı dolan Ulaş…