Cumhuriyet Dönemi Şiirleri
İçimden hep iyilik geliyor Yaşadığımız dünyayı seviyorum Kin tutmak benim harcım değil Çektiğim bütün sıkıntıları unuttum Parasız pulsuzum ne çıkar Gelecek…
Bizim laikçilere terk edilse şu dünya, Ne toprakta ot biter ne gökten yağmur yağar. Zincirlenir tüm hayat, yasaklanır her rüya, Karanlık…
Durmasın operasyon, barsaklar temizlensin Yiğitler öne çıksın ve korkaklar gizlensin Niye kula kulluktan sıyrılmasın bu ülke? Niye, hayal şehrinde boş çöller…
“Ama onlar bir türlü anlamıyorlar Hüznün de bir ölçü olduğunu” …“Kapısı çarpıp duran bağ evinde” “Benden toprağa gitmekte olanı görüyorum” …Kayanın…
Karşımızda bir deniz yağmuru birden Mavinin donduğu yeşilin kaçıştığı Koca bir tutkuya karşı neyi anlatıyorum Doğrulara alışkın bir bilge gibi Yanıyor…
Tanzimat Dönemi
Yedi Meşaleciler
Tümünü GörYeniciler
Henüz başlamamıştık Bitirmişler*Sorularınızdan anladım Eksiklerdi engellerim*Söz kolay Şakımışım kuş gibi*Altı yıl köpeğinim dedindi düzyollarda Altmış…
Hakkınız var, güzel değildir ihtimal Mübalağa sanatı kadar Varşova’da ölmesi on bin kişinin Ve benzememesi…
her ağacın arkasından karşıma siz çıktınız öylesine çoktunuz ki bunaldım yalnızlıktan rüzgarınız esiyordu dağ taş…
Cep delik cepken delik Yen delik kaftan delik Don delik mintan delikKevgir misin be kardeşlikOrhan…
Bellek durduğunda unutuş tırmalar kapıları aynı sözler tekrar yine tekrar kapandır, kısılıp dönülür beynin içindeağız…
Bekliyorum; Öyle bir havada gel ki, vazgeçmek mümkün olmasın!