Cumhuriyet Dönemi Şiirleri
Yıllar var ben hangi kapıyı çalsam Yalnızlık, yalnızlık, sonu yalnızlık Ne zaman nerede birini sevsem Ayrılık, ayrılık, sonu ayrılık En güzel…
Göçebe Ruhlum Aramıza Toros dağlarını koydun da ne oldu? Değdi mi inadına bu hasret kaçağım Yılları bir kör duvar gibi önüme…
‘yuvarlanan bir taş değildir şair” diyor Pablo Nerudakayaların üzerinden kendini boşluğa bırakıyor bir albatros içimdeki uçurumun kıyısındaaşağılarda, tahtalarında Akdenizli karıncaların dolaştığı…
Soluğu rüzgarlardan derlendi Yollar o çingeneden bulaştı bana Tek gerçek düşlerimdi belki de Bir masaldan aldım rengimiTutku yaşından büyük gösteriyorsa Sağır…
Güneşin sulara kurduğu Yaprakları alevden bir tâk: dalgalar altından geçtiler bağrışarak, el çırparak.Güçlü kollarıyla çekiyor rüzgâr dalgaların zincirini ve dalgalar iterek…
Tanzimat Dönemi
Yedi Meşaleciler
Tümünü GörYeniciler
Sen bana yeni yılsın her dakika Her dakika bir yaşıma daha giriyorumSen benim üstüne titrediğim…
Önümden geçen güzel kadın, Şimdi evine gideceksin, Buğulu camların ardında, geceye karşı Soyunup döküneceksin.Aklıma gelenleri…
Doldur kadehimi Hasan Can! Güneşe Tutsam derimi, ısıtmıyor. Bu mintan Kefenden daha soğuk! Versem ateşe…
Bugün ne? Saat gecenin bir buçuğu… Bugün günlerden ne? Gözlerinden uyku akan bir taksinin içindeyim…
Bağlı kollarımı çözmek kimin aklına gelir Kelepçeli o zamanlar Bir kız kaşıkla su içirir Başımı…
şiir bir tuglacının dusurdugu tuglanın yere dusmesınde degıl havada asılı kalmasındadır…………………