Cumhuriyet Dönemi Şiirleri
Şaron neyin olurdu, Olmert neyindir senin? Golde Meir ninen mi, dayın mı Netanyahu? Akan çocuk kanları belki suyundur senin Elini göğsüne…
Durup durup bana sorma Bunu bilmek olay değil İnsan doğduk insan ama İnsan olmak kolay değilKalpten başka bir yolu yok Aşktan…
“Rıza Tevfik’e bir şiir vermiştim, beğenmemiş. Masasının üstüne koymuş. Pencereden gelen cereyanla şiir uçmuş. Ali İlmi Fani Bey’e; “Çocuğun şiirini de…
Değişken bir zamandı sazdan söze sığındık Sözün bittiği yerde bin bir gize sığındık.Kalabalık bir yazın geçip de yalazından Pürtelaş bülbüllerle tenha…
Vardığın dergahta post ol, büyürsün Gördüğün garibe dost ol, büyürsün Meclise devam et, el sürme mey’e Girdiğin sohbette mest ol, büyürsün.
Tanzimat Dönemi
Yedi Meşaleciler
Tümünü GörYeniciler
Dağ başındasın; Derdin günün hasretlik Akşam olmuş,güneş batmış İçmeyipte ne halt edeceksin
Gölgeme bak gölgeme Amma aşık, amma divane Oturmuş kanepesinde gurbet elin Kendini seyreder gözlerimde Amma…
Ben demedim mi Hazırlandılar Onların yüz bin kolları var Kırbaçları sert, yamçıları sağlam, atları kavi…
Yıkıcı bir aşk bu, Yıkıyor milletin ortasına Tutku yükünü. Bölücü bir aşk, Ekmeği suyu bölüyor…
Halbuki korkulacak hiçbir şey yoktu ortalıkta Herşey naylondandı o kadar Ve ölünce beş on bin…
(Leyla’nın doğumunda bir gök yaratığının söylediği)Bir peri miydi bir peri miydi Sevgilim bir peri miydi…