Cumhuriyet Dönemi Şiirleri
Küstahlığımı nezaketim götürdü Saadece kendime bakakaldım. Kararsızlık bir an sürdü Gizlenen insanların ortasında ben kaldım, Çırılçıplak.Selâmımı tanıdıklar götürdü. Saygı bekleyince alçaldım.…
Bir taşzehir verin bana içeyim Tek unutmak için acılarımı Baksana; kırdılar kapılarımı Yağmalandı kalbim, ömrüm, herselim Kur………………..
Siyaset meslek olur, insanlar keneleşir Büyükler fil-gergedan, küçükler süneleşir Ruhlara perçinlenen kelepçeler çözülmez Günler uzar ay olur, haftalar seneleşir..
Bir sabah tanıdık bir şehre girerken Sıcak ve dost şeyler düşünür insan Tanıdık bir yatak bekler sizi Bir çocuk yüzü gülümser…
Dün akşam eve giderken Sokakta taştan bir kalp buldum Üzerinde adın yazılıydı Hiç şaşırmadım…
Tanzimat Dönemi
Yedi Meşaleciler
Tümünü GörYeniciler
Saat Çini vurdu birden: pirinççç Ben gittim bembeyaz uykusuzluktan Kasketimi eğip üstüne acılarımın Sen yüzüne…
Duydugum yoktu ne vakittir Güvercin sesi, kumru sesi, pencerede; İçime gene Yolculuk mu duştu, nedir?…
1. Gurbet yavrum garba düşmektir gurbet Çiçeklerden gelincik içinde Bünyamin sevgisi2. Yürüdün gittin eski kurganlar…
Ne zaman yandi elin Ne zaman yakti ellerini hatiram Ne zaman bir yuzuk gibi takti…
Çayın rengi ne kadar güzel, Sabah sabah, Açık havada! Hava ne kadar güzel! Oğlan çocuk…
Biri bir koca görür rüyasında: Yüz lira maaşlı kibar bir adam. Evlenir, sedire taşınırlar. Mektuplar…