Cumhuriyet Dönemi Şiirleri
1. Şarabın akranıymış giden Sürgünsepet lâl üzümleri esrikliğini düşürmüş kederindenNe ezanı küstürmüş ne çanı On parmağın hüneriyle seferi Türkücek yoğurmuş dumanını…
Ne çok iz bedenimde senden: İki siyah haşhaş açtı düşlerinle ısırdığın omuzlarımda; göğsümdeki bu onmayan yara gözyaşının damladı………………..
Bu köşede haftalık yazılar kaleme alacağım. Dilimden geldiği kadarıyla sizi rahatsız etmek istiyorum. Ve dahi bu gazetede bana yazma imkânı veren…
-evi, gelin diye güzel yaptık! -kaç bin sene geçti dağlar hala yukarılarda şehirleri ateşi kıstırmadan eritiyorlar ekmekler bölünüyor gövdelerin göğsünde kuğular…
dün geldim geç kalsam da bağışlanırbir bahar bozumuydu yola çıktığımda yüzümde suçlu bir merak kalbim heyecandan telaşlı gözlerimde ısırgan bir hüzün…
Tanzimat Dönemi
Yedi Meşaleciler
Tümünü GörYeniciler
bir yerlerde sürgit yapılan bir şeyler kımıldamaktadır bitenleri vardır, durur orda, olduğu yerde çekilmeyi bekler…
itip beni balıma dadanan bu çağı sevmedim………………..
Birgün, bir yagmurla garip garip -Çolugu çocugu terk edecegim.- Bir sevgiyle doymayacak kalbim,anladim Alip basimi…
Birincisi o incecik, o dal gibi kiz, Simdi galiba bir tüccar karisi. Ne kadar sismanlamistir…
Mutsuzluktan söz etmek istiyorum Dikey ve yatay mutsuzluktan Mükemmel mutsuzlugundan insansoyunun sevgim aciyorBiz giz dolu…
Daha ben ilk kazmayı vurmadan Elime gelen Karabitki’li testi, Nefertiti’nin mutfağı sayılan yerde Koyu sır…