Cumhuriyet Dönemi Şiirleri
halkın imlası taşarsa coğrafyadan geçer onlar iki yağmur damlasının arasından göstererek devlete bütün zerafetini belki de onlarbindir bir çarşıda kendini kaybetmek…
Bir park kanepesinde oturuyorum deniz kıyısındaki, burnumda tütüyor günyenisi küçük kız, bir çocuk kadar suçsuzum onu sevmekle, bunun için ilgileniyorum kırgın…
işte karanlık inmiş görkemli alnacına sırtında sevdiğinin sapladığı bıçaklar… gece olmuş vurulmuş saz sınırları ve duvarları aşamıyor çocuklar1. alnacını görkemiyle çatan…
Yürüdü cehenneme baş katil Miloşeviç Gitmeli arkasından Radovan denilen piç! Temennimdir her saat şu yalancı dünyada Hesap vermeyen kimse kalmasın, kalmasın…
Herkes kendince seviyor baharı Kimi ufuklarda yaşamı karşılıyor Kimi bakışlarda yeni başlayan aşkları Ey yasa bürünen mayıs sabahları Kimler onarıyor şimdi…
Tanzimat Dönemi
Yedi Meşaleciler
Tümünü GörYeniciler
Git oldu can, sürgün geldi dayandı Sürgün yine geldi dayandı Kitapları topladım, çocukları giydirdim Hadi…
Yeşil ipek gömleğinin yakası Büyük………………..
Sıcak yaz göklerinde Önde uzanan ovada Birden bir ışık sağdan Bir ışık soldan çıkar Ve…
Bir gün Eleni’nin elleri geliyor Her şey değişiyor. İlk İstanbul şiirden çıkıp yerini alıyor Bir…
Köpek, diliyle içer suyu Kurt, soluğuylaYüreğinin kokusunu taşır Boynundaki kutup çiçeği Öfkeli değil lacivert Yırtıcı…
Sur dibinde tek göz hanede odun kö………………..