Cumhuriyet Dönemi Şiirleri
Bahtı teninden yanık bir serencamdı Bir ömrün bana giydirdikleri Kaçamadım şerrinden şamarından feleğin Daha tüysüz bir çocukken dilim dağlandı Yasaklarla korumaya…
dokunaklı bir sezondu,av mevsiminde av, avcıydım av yasağında huylandım,karmaştım ama,bu koruda gece gönüllü silahlanır sokaklar kapandır,odalar pusu,ruhunu burkar aldanış neden herkes…
Güle dokunsam kaktüs Taşa dokunsam buz Buza dokunsam ateş Suya dokunsam zehir Ah bu hayat Sensiz nasıl çekilir
Gözlerin olmasaydı, beni ağlatmasaydı Alıp giderdim başımı uzak iklimlere yarın Hani bahar gelince pembe güller açar ya Senin de öyle mektupların.…
Bir kere aşkın ıztırabını, mihnetini çeken insan, Bir kere sevip yorulan, herşeyden bıkan insan, Gönlü buz tutmuş; bir daha hiç sevemez,…
Tanzimat Dönemi
Yedi Meşaleciler
Tümünü GörYeniciler
Çocuk düşerse ölür çünkü balkon Ölümün cesur körfezidir evlerde Yüzünde son gülümseme kaybolurken çocukların Anneler…
Annemi ölmüş gördüm rüyamda Ağlayarak uyanışımı hatırlattı bana, Bir bayram sabahı Gökyüzüne kaçırdığım balonuma bakarak…
Çekirge bulutu içinde Koynuma soktuğun ekin; Çalgılar ikidurur sürgün ilinde, Bir gözü mavidir bir………………..
İlkin sakin kiraz bahçeleridir andığım eski günlerden Şehrin çocuklara mahsus kaydıraklardan olduğu Fi tarihinde kutsal…
Kapalıçarşıda, bir kuyumcu dükkânında Sol eline bir yüzük takmıştım. Senin entarin basmaydı. Benim elbisem pamuklu…
İşte A, D, Z, saçın gecesi, Geç evim, ey benim eski zaman ırmağım.Bir yerd………………..