Cumhuriyet Dönemi Şiirleri
KEDİ İDİ ADIBu adı Ona kimse vermedi Çağırdılar, sağırdı, duymadıKedinin mırmırları Onun Hem düşünmesi, Hem de duyma’sıdır.Bunu Benim yazmam Da Benim…
Şu bizim kılavuz oldum-olası Kör, kör amma gardaş anlayan hani? Suratında uğursuzluk damgası Var, var amma gardaş anlayan hani? Karnından bakıyor…
Daha önce de görmüştüm seni; Gezici bir yağmur ağacının Dallarından damlayan ılık kuş cıvıltısı Terden bir şemsiyenin üstüne.Burdan geçiyordu y………………..
dünyalar kuruldu dünyalarda şehirler kuruldu ve birden kendimi bir şehirde buldum sokaklarda yürüyen yaşayan ve ölen insanlardankendimi bir şehirde buldum. karanlık…
‘Ne şeymiş bu, bu dünyadan ayrılmak Demir tarar gibisin bigün Gözlerin arkalarda deryaya açılmak? ‘ Hadi bre gide gide dönmüşlüğüm İyadesiz…
Tanzimat Dönemi
Yedi Meşaleciler
Tümünü GörYeniciler
Çocuk düşerse ölür çünkü balkon Ölümün cesur körfezidir evlerde Yüzünde son gülümseme kaybolurken çocukların Anneler…
Oyle sevdim ki seni Oylesine sensin ki! Kuslar gibi civildar Tattirdigin acilar………………..
Bu gökyüzü Her gün böyle değildir Saint-Antoine’nın üstünde Belli sevişme vakti İşte pencereler ilk kollarını…
Akşamla bak yine gül rengi buhurdan Bin bir hülyaya acık penceremin camında. Sukut örüp bu…
Şu şairler sevgililerden beter; Nedir bu adamlardan çektiğim? Olur mu böyle, bütün bir geceyi Bir…
Senin üstündedir Ne varsa yalnızlık, fakirlik namına Sevmek, yaşamak aşkına Devam eden ve edecek olan…