Cumhuriyet Dönemi Şiirleri
Gizemli tamtamları bırakıp afrika’da şehvetle giriyor doğanın koynuna öpüşken dudaklarıyla topluyor yıldızları sokuyor pülümür gençlerinin rüyalarına Güneşle nerededir bir büyü çözülmesi…
kırdığın aynayı üç yerinden yapıştınyorum bantla yine de ulaşıyorsun yaralarıma; kırgınsın çok azım ben, çok haylazım,güpegündüz ölüyüm her intihar ayrı bir…
Bugün bütün iyi kalpliliğim üzerimde Cümle düşmanlarımı affettim Yediğim meyvalardan Kokladığım çiçeklerden af diliyorumYerde yürürken gördüğüm Sebebsiz kanına girdiğim ………………..
Bir adam gidiyor Bu akşam bu kentten bir adam Gözleri kandan Elleri candan Yüreği senden gidiyorBir adam gidiyor Bu akşam bu…
güneşin altında radyo dinleyen çocuk sen bu dünyaya mı aitsin hayatın nasıl olduğu değil kimlerle olduğu önemli dersin göğe ara sıra…
Tanzimat Dönemi
Yedi Meşaleciler
Tümünü GörYeniciler
Uyandım baktım ki bir sabah Güneş vurmuş içime Kuşlara,yapraklara dönmüşüm Pır pır eder durur bahar…
Sokağı beğendim mi bir bakıp pencereden Çıkıp gitmek olmalı özelliğim bu benim Senin durman, küçük…
bir yerlerde sürgit yapılan bir şeyler kımıldamaktadır bitenleri vardır, durur orda, olduğu yerde çekilmeyi bekler…
Ben de günahkâr kullarındanım Allahım… Bir kulhuvallahi bilirim dualardan, Bir de yarabbi şükür demeyi doyunca.…
Hepsini gördüm ayrı ayrı, Kuşların zamanı tunç rengindedir. Tanrılardır taşın zamanı, Denizin zamanı ölür dirilir.Göğü…
tut ki sen bir şiiri çok iyi yazsan ya da çok iyi bir şiir yazsan…