Cumhuriyet Dönemi Şiirleri
Gelgitlerle artıyor şiir, öyküsü uzun; Girer yoğun sise, bulut kararmasında Gömüldükçe kuma, tadlanır devekuşlâyın Umursuzun, yüreği siniğin, ciğeri soluksuzun Görgüsü, kılgısı…
Sen var ya, nedense beni hep senden sormalarından korkarsın.
yedi kırkı dönerim aleme düşer tenim on dört pakı bulmadan on ikimi söylemem devesini kalleşe dost diye veren benim kervanı bol…
Özümden âleme kuşlar uçurdum Hangisi menzile vardı bilmem ki? Engin denizlerden kağnı geçirdim Hangi göz izini gördü bilmem ki? Gün erdi…
Nasıl ağlamıştın öyle akşam sokaklarda. Birden nasıl büyümüştü içimde yerin? Japon türkülerine benziyordu gözlerin Sen japon türkülerini bilmezsin…Pişman oldum yaptığıma o…
Tanzimat Dönemi
Yedi Meşaleciler
Tümünü GörYeniciler
Mona Rosa. Siyah güller, ak güller. Geyve’nin gülleri ve beyaz yatak. Kanadı kırık kuş merhamet…
Mektup alır, efkarlanırım; Rakı içer, efkarlanırım; Yola çıkar, efkarlanırım. Ne olacak bunun sonu, bilmem. ‘Kazımın’…
itip beni balıma dadanan bu çağı sevmedim………………..
Bir okla yarali kalbim Boyacinin sandiginda; Guvercinim kagit helvasinda; Sevgilim kayigin burnunda; Yarisi balik, Yarisi…
1. Kapkaragümrüklü ölçüsüz ayaksız Ali çocuklar Asılmak bilirsiniz kesin tehlikeli ve yasaktır Edirnekapı – Bahçekapı…
Bugün ne? Saat gecenin bir buçuğu… Bugün günlerden ne? Gözlerinden uyku akan bir taksinin içindeyim…