Cumhuriyet Dönemi Şiirleri
On sekiz yaşın nisan günleri Dünya bir kızın gözlerinden ibaret Hayat bir tas su içimi Ne zaman ol………………..
Kendi bahçesinde dal olamayanın biri Girmiş bahçeme ağaçlık taslayor.
Kendimi üflüyorum kendi cansız közümden bir kır dumanı gibi bitkin bir ırmak gibi kendime sokularak kalk diyorum dünya bir yanardağla öpüşüyor…
Bu son kar olacak görüp göreceğim Kim bilir ne kadar göreceğim gelecek Şöyle lapa lapa bir karın sondurmasında Kar da nelerini…
Arkadaş, iyi bir günü Sakla kötü günlere İyi bir dostu da öyle Güleç bir yüzü de sakla Sakla yiğitliği korkaklığı sevgiyi…
Tanzimat Dönemi
Yedi Meşaleciler
Tümünü GörYeniciler
Her gün böyle gelip dünyadaki yerini alıyor. ‘Zor olan, diyor, şiirin hayatını yaşamaktır. Yazmak sonra…
Uyandırdım Hudson’u, tıfıl bir su gibi Mırıldanıp duran olduğu yerdeBen ki okudum suları okumadıklarıma geçtim…
Ben böyle bir deniz görmedim ne kadar seni düşündüm Gittim ne kadar bilmezsiniz ne türlü…
Seni göremem bir daha sana dokunam………………..
Ben nerde bir çift göz gördümse Tuttum onu güzelce sana tamamladım Sen binlerce yaşayasın diye…
İçkievinden çıkınca Camdan demin oturduğum yere baktım.Sigara paketimi masada unutmuşum. Sandalyede Tıpkı………………..