Cumhuriyet Dönemi Şiirleri
Kendi ruhum için, kendi rüzgarım için, kendi kederlerim için Herkesi bekleyen geceden payıma düşen için Bir arka odada müzik dinlerken, akşamın…
Deniz ki pirinç semaver En sakin deminde çayın ÇınnnnMineli fincan elinde Kıraathanesine Yeats ile Pavese’nin Buyrun…Dönis ki Güzel’in sevgilisi Görmedim dişçiymiş…
Hani saz çalınırdı ölüm Türküler söylenirdi kan Sen gideli kaç mevsim Kaç yıl geçti aradan Şimdi rakı sofrasında Evvel zaman diyor…
Eylül, gülleri soldurarak duyurdu bu yıl kendini Böyle olacağını bile bile şaşırttı bizi yinedeDaha bir demet kır çiçeği alıp koymadık vazoya…
“Kör entelektüellere” “Beğenmedi gitti bir başkasını Geleni gideni durmadan taşlar Şiirin damlası yok mısralarında Gelir bir de bize şairlik taslar”Ne şiirler…
Tanzimat Dönemi
Yedi Meşaleciler
Tümünü GörYeniciler
Kızkulesi’ni düş getiren pay senetleri Kısa günde kapış kapış gittiİşçisi köylüsü öğrencisi şairi Tam tamına…
Benim, bardağın, sürahinin, Önümüzdesin; rengin uçmuş, Bu; eski, sevdiğim bir duruş Elin, içinde benimkinin.İçelim! Madem…
O gün gelsin neşemiz tazelensin de gör Dünyayı hele sen bir barış olsun da gör…
Kim istemez mutlu olmayı Ama mutsuzluğa da var mısın?………………..
Zaman mı? Değil zaman Akan zaman değil mesafelerdir Güneşin çekici yukarda Suyun bıçağı aşağıda Krom…
Bulutu kestiler bulut üç parça Kanım yere aktı bulut üç parça İki gemiciyken Van Gogh’dan…