Cumhuriyet Dönemi Şiirleri
İçindeki denizlerde masallarını avlayan korsanlara vuruldun sualini abes buldu müneccimler ezberlenmiş uçurumların kenarında oynuyordumgece sır tutan ağzıyla ağaran günü öptüğünde solmuş…
Sedef, safir ve kör uyku, dünden Kalan bir aynaya vuruyor düş gibi Ve kâhinin her remil atışında ölüm Kara değil, karada…
Yeniden öğrenmeliyim gökyüzünü, Doğayı, ellerimi kanatan deve dikenlerini; Çünkü yaşamaktayım hüznü.Bir yol uğrağı mı Babadat, ey çoban! Sığınır mı ormanın kuytularına…
Kadın çamaşırdan dönüyor olmalıydı Kolunda bohça, sert soda kabartmış ellerini O yaşta bütün yahudi kadınları gibi Sırtında eski bir siyah kadife…
Öyle bi aş olsun ki derim…’Biraz taş biraz hayvan biraz düş’ Ve göğe aşırdığım kuş Denizin mor bostanından Süngerim al soğanım…
Tanzimat Dönemi
Yedi Meşaleciler
Tümünü GörYeniciler
Kırmızı bir kuştur soluğum Kumral gözlerinde saçlarının Seni kucağ………………..
Anne ölünce çocuk Bahçenin en yalnız köşesinde Elinde bir siyah çubuk Ağzında küçük bir lekeÇocuk…
Birisi bütün düşüncelerinin sahibi Hatırası kara elleri beyaz Unutmak ist………………..
Üç yıl sonra mıydı bilmiyorum ama ekimin onbeşiydi biliyorum ekimin onbeşiydi ama ekimin onbeşinde ne…
kalın ve karanlık bir çatı merdiveni gibi giderilmez eksikliğini tanırım onun suyun bardakta duruşu gibi…
Burası dalyan kahvesi Ortalık süt………………..