Cumhuriyet Dönemi Şiirleri
Doğdum doğalı yürüyordum Adım adım ölüme doğru Ama şimdi dışarda evvel-bahar Çiçeğe durmuş badem ağaçları İçerde masanın üstüne eğilmiş dalgın başım…
Nasıl uçan bir kuş düşerse yere Yerde paramparça olursa kemikleri Yumuşacık tüyleri dağılırsaNasıl bir gül kurursa dalında Toprağa karışırsa yaprakları Kokusu…
Bahtına ağlayan Azeri kızı Sen Karabağ dersin, ben karayazı Boşlukta çırpınır Türk’ün avazı Sanma ki dertlerin azı bizdedir Sizdeki yaranın özü…
Ayışığı unuttu karları Nerdeyse tipi çıkarYaralı bir keklik Uçtu önümden Bende kaldı kanadı
‘Bir zaman lale de sendin bize peymane de sen’ Az mı sular içtik o Çoban Çeşmeleri’ndenBir zaman senden esti şiirin rüzgarl………………..
Tanzimat Dönemi
Yedi Meşaleciler
Tümünü GörYeniciler
Ekmek dizimde Yıldızlar uzakta, ta uzakta…………………
Eşdeğeriyle yanyana yürürken Cehennem sokağında birey olmak, Ve en inceldikten sonra İlkel sözcükler………………..
Afrika dediğin bir garip kıta El bilir………………..
Bunu kimse söylemedi belki düşündüçünkü vardır insanın yaşamasındauyku ve öfke gibi vardırkimse söylemedituzunu çoğaltan bir…
Piri Reis geri çekmiştir haritasını Azmayı çoktan unutmuştur hayvanlar; Başlamıştır Sultanahmet sürüncemesi, Kız………………..
Seni boydan boya sevmişim, Ta Kars’a kadar Edirne’den. Toprağını, taşını, dağlarını Fırsat buldukça ovmuşum. Sen…