Cumhuriyet Dönemi Şiirleri
Beni öylesine sev Öylesine artır ki Hep senin üzerinde kalayım………………..
Cok sessiz şarkıyım karşılıksız gelip geçmelerin çiçeğindeBir güz ki yitirmiş kimliğini yaprağını döken dökeneBu ölüye kim söyleyecek ………………..
Küçük çocuklar yapıp geceleri kendimden, Seni öpsünler diye gönderiyorum sana. Bana, kucaklarında seni getiriyorlar; Ben de sonra o seni getiriyorum sana.
bir kapının bir yüzü gökyüzüdür bir yüzünde ağıtı gizlidir tüm annelerin.içerde biçilen sözcükler çınlar / süt kokan ağızdan bir bebek uzun…
Acı, hassasiyetini kabuklaştırıyor insanın. Ölmek galiba bu. Ayrılığa alışmış gibiyim. Tevekkül, teslimiyet. Ve heyecanların gün geçtikçe kararan pırıltısı… …Alışkanlıkların insanı pestile…
Tanzimat Dönemi
Yedi Meşaleciler
Tümünü GörYeniciler
“Babamı gördüm düşümde,” diye anlattı, “Öylesine ağladım, yalvardım da, Anlamadı, belki de hiç tanımadı.” “Elbet…
-I-Art çocuk, Muhyiddin Çelebi, Molla Fenari’nin kısık fitili; Okuduğu her beyitten sonra Gülsuyuyla yıkardı ağzını;…
Ölüyorum tanrım Bu da oldu işte.Her öl………………..
Manzara uyanır doğrular kendini Neden sonra gökyüzü gelirAynasını tutar………………..
1. Gurbet yavrum garba düşmektir gurbet Çiçeklerden gelincik içinde Bünyamin sevgisi2. Yürüdün gittin eski kurganlar…
sela verilirken kalktık kahveden , cumaydı,yılın en beklemiş günü, yemeni gibi üstünde tabutun, gölge veren…