Cumhuriyet Dönemi Şiirleri
Çok şey öğrendim geçen üç yıl boyunca Alt katında uyumayı bir ranzanın Üst katında çocukluğum… Kağıttan gemiler yaptım kalbimden Ki hiçbiri…
Çünkü gök sıkıntıyla ağar rüzgâr buruşur, bir yaprak düşer ve kaçıyordur solgun mavilikte maviler ve al geyikler. İşte altın ve kara…
AŞK ŞARKISIEllerini ver, öpeceğim. Binlerce el içindeyim, Şu beyaz çizgilerden gideceğim. Ellerini ver, ver ellerini.. Seni öldüreceğim.Gözlerinden gireceğim, İçinde yer edeceğim.…
Bu düzenli yaşamalar olmasa diyorum Bu sabah kahvaltıları demli çaylar Kızarmış ekmek dilimleri Sonra giyinmek bir şey umarak aynalardan Sonra düşmek…
Ben ateşlere türkü dökerim Yürek yangınlarına şiir Kim bilir yalnızların acısını Benim kadar kim bilirBir ırmak nasıl ağlar Bir güneş ne…
Tanzimat Dönemi
Yedi Meşaleciler
Tümünü GörYeniciler
posta arabalarından söz et bana kan var bütün kelimelerin altında ezop’un şu lanetli dilinden söz…
Sen tam tabancayı Şakağına dayamışsın………………..
İstanbul’da Boğaziçi’nde, Bir fakir Orhan Veli’yim; Veli’nin oğluyum, Tarifsiz kederler içinde. Rumelihisarı’na oturmuşum; Oturmuş da…
Gölgeme bak gölgeme Amma aşık, amma divane Oturmuş kanepesinde gurbet elin Kendini seyreder gözlerimde Amma…
Bir lamba yanıyor hafif ve sarı Garip bir yolculuk, tren ve geyve Bir hançer bölüyor,…
Güzelsin sevgilim, Ama çok yakından!………………..