Cumhuriyet Dönemi Şiirleri
Falcı kadın! Falcı kadın! Haydi oku geleceğimi avucumdan… İyi şeyler söyle; ………………..
ben düşler tramvayına binerken şehrin pırıl pırıl bir ay doğmuş olurdu dünyaya hanem aydınlanır annem uyanırdı babamın serçelenmiş ayakları saçılırdı ufak…
Birisi kitap okuyor otobüste İlk durakta vuracaklar onu Dizlerinin üstüne çöken Bir zürafa gibi kalakalacak o Ve bu kent çapraz ateşler…
Bu dünyadan kim geçti nasıl, ne zaman geçti, “Fikrimin ince gülü” söyleyin nerde açtı? Beşiktaş-Vişnezade ve en çok da Pangaltı Bir…
Bir karanlık geliyor yokluğunun ardından Ne zaman güneş batsa bu son gecem diyorum Vazgeç yalan dünyanın köhne saltanatından Yetişir bunca keder,………………..
Tanzimat Dönemi
Yedi Meşaleciler
Tümünü GörYeniciler
İstanbul’dan ayva da gelir, nar gelir Döndüm baktım, bir edalı yar gelir, Gelir desen dar…
Gemliğe doğru Denizi göreceksin; Sakın şaşırma.
Oruç, ruhun sesi gelir her yıl Gümüş topuklarını dokundurur kalbimize Vücut dönmeğe başlar bir tapınağa…
Köle sahipleri ekmek kaygusu çekmedikleri için felsefe yapıyorlardı, çünkü Ekmeklerini köleler veriyordu onlara; Köleler ekmek…
Şiir yazdım bunca senedir Ne buldum? Eşkıyalık edeceğim bundan sonraHaberi olsun yol kesenlerin İş yok…
Yanlış trenden indin seni şehrin aynasından geçirdiler Sana baktım yıllarca hep aynı özlem penceresinden Yürüyen…