Cumhuriyet Dönemi Şiirleri
I Bütün gün kırlarında dolaştım yurdumun Oynak tepelerinde, ayartıcı ovalarında.Bütün gün kırlarında dolaştım senin Bir avuç toprak arayarak, boş, serin Oysa…
Giderken ne büyük sözler etmiştin Ben hiç unutmadım senden ne haber? Ölsem de bu sevda bitmez demiştin Ben aynı aşığım senden…
İnsan bir açmaza düşmeye görsün Başlamasın bir çöküntü yürekte Ölümdür o yerde düşündügün Sevilmek de boştur artık sevmek deGün ortası karanlık…
İsterdim ki olayım odasının eşiği O ona değmesede her an yanında kalsın Gelip gitmelerinin zorunlu bileşiği Başkaları desinler ey aşık sen…
bana aynada bir suret göründü benden başkası bilmem memleket-i çinden midir ya maçinden mi sordum kimsin diye bir kahkaha atıp ben…
Tanzimat Dönemi
Yedi Meşaleciler
Tümünü GörYeniciler
Ben böyle bir deniz görmedim ne kadar seni düşündüm Gittim ne kadar bilmezsiniz ne türlü…
Kasımpaşa kıyıları tersane Bir kız sevdim alimallah bir tane Herdem sevdalıya kız mız bahane Top…
Duydugum yoktu ne vakittir Güvercin sesi, kumru sesi, pencerede; İçime gene Yolculuk mu duştu, nedir?…
Bir biz varız güzel öbürleri hep çirkin Birde bu terli karanlık Sonra bir şey daha…
Ey serseriligin denizleri! Ey ahtapolari atilmislar kiyiya mutsuzlugun! Bir kraliçedir oglum kanatlarini açmis. Örtünür canfes.…
Karanlık bastı mı gelirsin Pencerem dibinde durursun Oyuncaklar kabartma harfler gibi Elle tutulur garipliğinElişi kağıtlardan…