Cumhuriyet Dönemi Şiirleri
Karanlığı soruyordun! Çocukluğumu, yeniyetmeliğimi bilebilecek misin? Bir kader-kısmet kutun oldu mu hiç senin? Plastik saatler, zıpzıp toplar içeren bir kutunun sevincini…
Yalnızlığın ne demek olduğunu ilk defa öğrendim İlk defa sensiz çarptı yüreğim, Gitarın tellerini ilk defa sensiz okşadım Yıldızlara ela gözlerini…
YÜKBir öykü var, sakladığın, Bir öykü var, ardında duran, Bırak onu, uyansın.Şimdi sen bir anı düğümü önünde Duvarcana uzanıp duran, Taşlanmış…
Çok şey öğrendim geçen üç yıl boyunca Alt katında uyumayı bir ranzanın Üst katında çocukluğum… Kağıttan gemiler yaptım kalbimden Ki hiçbiri…
Allah doğru yolu seçenleri, daha derin bir doğru yol bilinci ile destekler.” Meryem/76güneş batıyor onbinküsuruncukez ve doğuyor sabahı garantiye alan ümit…
Tanzimat Dönemi
Yedi Meşaleciler
Tümünü GörYeniciler
Bana yaşadığı kentin kumunu gönderen Bir sevgilim vardı Bense merak ederdim hep oranın ………………..
Peygamber çiçeğinin aydınlığında ara Sana doğru uzanan çaresiz ellerimi. Sırrımı söylüyorum vefakar balıklara: Yalnız onlar…
-Bu cadde nereye çıkıyor? Bir güle bakıp böyle diyorum…………………
Düşmemiş Hezarfen Efendi’yle karşılaşır mı acaba? Bir bakmışım baloncusu uçmuş kan mavisi balonlar Kuşların vurulduğu…
Henüz başlamamıştık Bitirmişler*Sorularınızdan anladım Eksiklerdi engellerim*Söz kolay Şakımışım kuş gibi*Altı yıl köpeğinim dedindi düzyollarda Altmış…
Odada Neydi onlar, açmalık belki; Camekânda neft, güherçile, Belki de rum ateşi.Yanıbaşımızda Bir su akardı…