Cumhuriyet Dönemi Şiirleri
Acının yaşı yoktur, biliyorum Çağımıza özgü acı kökü tattım Köksüzlükten geliyorum, yitirdim çok eski Arkadaşlarımı, ölü gölgelerden geliyorum Ölü taşlardan güneşin…
çantanda bir sürü anahtar var Lale biri evinin geceleri merdiveninden korkarak çıktığın biri yalnızlığın, kalabalıklardan damıttığın giysi dolabının biri ki giysilerini…
toprak değişti şimdi devindi toprak kandan ve gelinlik yeşiliyle ellerim toprakta dururateşe………………..
Takdirin, tasvîbin bollaşır oldu, Hüsufe uğrama, aman Ay Dede! Nimetler, hizmetler kapalı geçsin, Şüpheye düşmesin zaman, Ay Dede! Saptın mı acaba…
Yazdı gözlerimi yumduğumda, öğle sonrası; dayımdı dutu silkeleyen, çarşafın dört ucunda………………..
Tanzimat Dönemi
Yedi Meşaleciler
Tümünü GörYeniciler
Bütün karanlığı versem size giden geceyi durduramazsınız ışır o………………..
Alıp içinde sesler uçuşan bu aksamdan Hafızamı bir deniz kıyısına çeken yol, Aydınlık rüyaların peşine…
Seni boydan boya sevmişim, Ta Kars’a kadar Edirne’den. Toprağını, taşını, dağlarını Fırsat buldukça ovmuşum. Sen…
Ölürken çocuklarımı unuttum Küçük deniz kirpikleriyle sabah Denedim bütün sabahları.Sana sürgünümün şarabını bıraktım al Mumlarını…
Zaman mı? Değil zaman Akan zaman değil mesafelerdir Güneşin çekici yukarda Suyun bıçağı aşağıda Krom…
Arzulu mudur acaba Bir tank, rüyasında Ve ne düşünür tayyare Yalnız kaldığı zaman? Hep bir…