Cumhuriyet Dönemi Şiirleri
Elektrikler sondu dun gece, Zorbela toplayip satrancin taslarini M E C B U R E N yattikSimsiyah kediler gibi dolasiyor kogusta…
Bu günlerde herkes gitmek istiyor. Küçük bir sahil kasabasına, Bir başka ülkeye, dağlara, uzaklara… Hayatından memnun olan yok. Kiminle konuşsam aynı…
1Dünyanın dışına atılmış bir adımdın sen Ömrümüzse karşılıksız sorulardı hepsi bu Şu samanyolu hani avuçlarından dökülen Kum taneleri var ya onlardan…
I. Bütün eskilerim kaldı üzerimde Melodikam ve titrek soluğum Akıp gitti son çağıltı Çekip aldım çocukluğumu mızıklanmış oyunlardan Yoksun diyeYanıtsız mektuplara…
Kim bilir yalnızlığı kadınlar kadar Karlı dağların en yüksek tepeleri mi Terk edilmiş şehirlerin caddeleri mi Gökyüzünün yıldızsız geceleri mi
Tanzimat Dönemi
Yedi Meşaleciler
Tümünü GörYeniciler
1. Kapkaragümrüklü ölçüsüz ayaksız Ali çocuklar Asılmak bilirsiniz kesin tehlikeli ve yasaktır Edirnekapı – Bahçekapı…
Şanssız mıydık? haksızlık olur şimdi Düşünsene nasıl geçmiştik hızla Birleşen iki güvercinin arasından Hiç dokunmaksızın…
Anne ölünce çocuk Bahçenin en yalnız köşesinde Elinde bir siyah çubuk Ağzında küçük bir lekeÇocuk…
Ne zaman elleri zambakli padisah olursam Sana uzun heceli bir k………………..
Gölgeme bak gölgeme Amma aşık, amma divane Oturmuş kanepesinde gurbet elin Kendini seyreder gözlerimde Amma…
KaranfilAdın her sabah uyandığımız gökyüzünün yerini aldı. Hangi su olursa olsun Yeşil sen bakınca. Her…