Cumhuriyet Dönemi Şiirleri
Benim en sevdiğim söz senden duyduğum ben’dir. Hep yinelediğim söz sana koyduğum ben’dir. İyi olmak adına bilgiç olmak istemem, Seni senlediğim…
Gönül güvercinim döner havada Konacak korkusuz dal arar durur Dilim tutup yorulursun diyemem. ….. Umudum ceylandır engin ovada Sağ-salim geçecek yol…
akşamın buğulu yorgunluğunda gözlerinin ormanındayım yine bir suzinak şarkıya kurulmuş bütün saatler günlerdir peşim sıra susmak bilmiyor ertelenmiş hüzünler dolaşıyor ayaklarıma…
Bir yelkenli bayrağı al -Mor da olabilir- Almış yaprağına rüzgarı Rumca bir şarkı patlatıyor denizin gözüne gözüneMubalağa laz oldu vre sevgilim…
GÖREL-ETİKA-208– İnsan mı paraya bağlı, para mı insana bağlı? – Bu, insana bağlı.
Tanzimat Dönemi
Yedi Meşaleciler
Tümünü GörYeniciler
Mutluluk, Diyordu adam, Her konuda Tekrara düşecek kadar Rahat olmak.Rahatsın, Diyordu kadın,
Yavaş yavaş geçtim kalabalıkların arasından bir deniz çarpması gibi çoğalta çoğalta geçen geçtiği yeri yavaş…
Gözleri çukurda uzun yüzlü iki adam yan dönmüş denize geçmişi konuşuyorlar. bir kursun donukluğu havada…
Büyük bir ihtimalle ölmüştük Şehir kan kıyametti ayaklarımızda Gökyüzünü katlayıp bir köşeye koymuştuk Yıldızlar ka………………..
Kendinden birşeyler kattın Güzelleştirdin ölümü de Ellerinin içiyle aydınlattın Ölüm ne demektir anladımYer değiştiren ben…
Bir çakıl taşları gülümseyişi ağlarmış karafaki rakısıyla şimdi dipsiz kuyulara su olan kınar hanım’dan düz…