Cumhuriyet Dönemi Şiirleri
Köye bir hâl oldu Hasan, Sofrada aşlar yaralı. Yolda toprak sancılanır, Yuvada kuşlar yaralı.Dalda yaprak, pınarda su… Hepsinde ölüm korkusu. Vuruldu…
Aklımdan geçeni anlayan güzel Şimdi görse bile tanımaz beni… Eski simalara seneler engel Selam verse bile tanımaz beni…Uzak bir şehirde karşıma…
Bir çift yaprakmış dalında yumuşacık Tutmuşum tutmuşum ellerinden senin Düşmüşüz yavaşça bir sakin derenin İçindeymişik yeşilmişik sazmışıkBalıklar gibiymiş sessiz ve karanlık…
Medya her gün cilalar yontulmamış odunu Soyar, resmini basar ve pazarlar kadını Kanundan kaçmak için hırsız, hortumcu, haydut Kendine siper yapar…
Dudağında yangın varmış dediler, Tâ ezelden yayan koşarak geldim. Alev yanaklara sarmış dediler, Sevda seli oldum, taşarak geldim.Kapılmışım aşk oduna bir…
Tanzimat Dönemi
Yedi Meşaleciler
Tümünü GörYeniciler
raylar düğümlenen yollar, tren bir gün ümit etmediğim bir gün alıverecekler seni benden. neler götürdüğünü…
Peki nasıl oldu da hatırladı denizde boğulduğunu nasıl oldu da peki anlatamıyorum biliyorsun………………..
Sokaktaki adamların gözlerinde yitik Nasıl oluyor bir türlü anlamıyorum Arada bir barış arada bir gökyüzü…
binlerce pazartesi geçti ömrümde hangisiydi o çıkaramıyorum bir kiraz yediğimi hatırlıyorum kurtluydu demek oldukça eskibir…
Kimsenin ölümü, Çinli şair Li Po’nun ki kadar güzel olamaz. Li Po sandaldaydı, yete………………..
Yaşadım, Tanrım, Yarım ve uluorta, Bir dahaki hayatta, Varsa öyle………………..