Cumhuriyet Dönemi Şiirleri
İLKBiri vardı, o ilk ağlamayı bulup Herkesi güldüren. Sonra da bunu unutup Ağlarcasına gülen.
Alacakaranlığın kanlı göçüğünde bir başka adam var. Toprağı yeşil istiyordu ve aşkı en güzel kadınlara yaraşır. Onun gözünde bu değildi o…
Haylaz bir mısra kırınca tüm kitabeleri Bil ki bahar sırılsıklama kurmuş kendini Takvim yaprakları acımasız olmuştur Şarkılar söylenmiş şiirler okunmuştur Zeval…
Bunca yıl yaşadım Elime ne geçtiyse yitirdim Biraz daha yaşayacağım Yalnız bir şey biriktirdimBir bakış, bir görüş, bir duyu, bir düşünce…
DİYEN DİYENEBiri ben zenginim dedi Biri ben mühendisim dediBiri ben gemiciyim dedi Öbürü yanaş da bir görelim dediBiri züppeyim dedi Şapkayı…
Tanzimat Dönemi
Yedi Meşaleciler
Tümünü GörYeniciler
seni sonsuz biçiminde buldum o biçimi almıştın sandviçlerle, kötü şehirle, terle başbaşa kalmıştınyürüdü üstüne herkesin…
Kuşlar kalkıyor Aya İrini üstünden Bir sap ot kulaklarının arkasında. Ben sonunda burdasın işte diyorum…
Bir gemici tanırım Kalbini bir limanda bırakmış Ya kaybolursa? Ağlar çocukluğundaki gibi Kalbini almaya gidecek…
Denize vuran balıkçı bir aynadan döner bize yüreği rüzgâra göre mintanı yamalı
İlk bu sabah İlk bu sabah göğü görmedim İlk bu sabah kaysı çiçeklerini Hüzün ilk…
Her mültecinin içinde bir gül ağacı boylanır Sıcağa susuzluğa dayanıklı Ülkesizlik tüm ülkeler sayısınca genişliktir…