Cumhuriyet Dönemi Şiirleri
Tılsımlı çocuğu saf aydınlığın Bu kadın vücudu beyaz ve çıplak. Eşiğinde sanki sonsuz varlığın Her an değişiyor dönüp uçarak.Ve gülümseyerek öyle…
Sen ölürsün de yapamazsın bunu Öldüremezsin bataklıkta kayık yüzdüren Sabahların altın saçlı çocuğunuKimseyi umudundan edemezsin Toprağa ekemezsin ölüm korkusunu Sevinçleri kökünden…
Zamansız dolsa da saçlarına ak Kaderi zorlama zamana bırak Zaten bir rüyadır doğmak yaşamak Kaderi zorlama zamana bırak Sevenler sabırla mutluluk…
cumartesi akşamı televizyonda maç oğluma mıknatıs bakınıyordum henüz hükümferma değilken amaç mıknatıslar oyunlara çocuk taşırdı unutmadığım için hatırlıyordum cimbomun kafası epey…
Alp-Eren Gaziler, ulu sultanlar Eğlenceye daldık… Unuttuk sizi. Bin yıldır toprakta uyuyan canlar Televizyon aldık… Unuttuk sizi.Ey Hazreti Ahmed Yesevî Hoca!…
Tanzimat Dönemi
Yedi Meşaleciler
Tümünü GörYeniciler
ona göre biri, istediği diyebilse, diyemiyor çarpıcı bir işaretle kayboluyor sonra döner gibi uzaklaştığında ılık…
Saat Çini vurdu birden: pirinççç Ben gittim bembeyaz uykusuzluktan Kasketimi eğip üstüne acılarımın Sen yüzüne…
Gözleri çukurda uzun yüzlü iki adam yan dönmüş denize geçmişi konuşuyorlar. bir kursun donukluğu havada…
Sözde Böyle açık saçık Uykulu mahmur Bahçe sul………………..
bütün bayraklarımı çektim gönderlere, kanımın sıcak rengine boyadım kenti. taşlar döşedim öfkelere giden yola, elimin…
Şimdi utançtır tanelenen sarışın çocukların başaklarında.Ovadan gözü bağlı bir leylak kokusu ovadan çeviriyor o küçücük…