Cumhuriyet Dönemi Şiirleri
Göllerimi bırakıp denizlerine gelirim sevişmek için seninle Flora, çağlayanın karnında çırpınan kayık isteğin masalı tenime dağılan mıknatıs yüzükoyun yatmasan göremezdim sırtında…
artık hiçbir şeye karşı değilmiş gibi kayıtsızım yolculuğun sonunda ormanda duyduğum sesi öldürdüm amacım yoktu sesi öldürürken, ses öldüğü için de…
Toprağı nasıl kavrarsa ayrıkotları ve nasıl çölleştirirse usul usul öylece sarmış seni yanlışlar çürütmüş yüreğindeki öfkenin dayanıksız tohumlarını çorak bir toprağa…
Gökgürültüsünden korkup yamacıma sokulan sevgilime Sarıl bana, sarıl, öp, öp, öp beni, dedim Baksana allah yıldırımlarıyla resmimizi çekiyor!
Malta kahvesinde akşam oldu İstanbul koktu çay, simit, mor menekşe Yaksana bir sigara, aşksızlık öldürür adamı Yaz nedir ki yoksa, yaralı…
Tanzimat Dönemi
Yedi Meşaleciler
Tümünü GörYeniciler
Yunus ki sütdişleriyle Türkçenin Ne güzel biçmişti gök ekinini, Düşman müşman girmeden araya Dolanıp bütün…
Bende tarçın sende ıhlamur kokusu Yürürüz başkentin sokaklarındaBir nehir şu tutuk konuşan cumartesi Üstünde iki…
her ağacın arkasından karşıma siz çıktınız öylesine çoktunuz ki bunaldım yalnızlıktan rüzgarınız esiyordu dağ taş…
Biliyorum sana giden yollar kapalı Üstelik sen de hiç bir zaman sevmedin beni Ne kadar…
Neymiş ırk dediğin senin kardeşim, Neymiş beş kıtada birbirine vurdurulan? Düşün şöyle, Kadıköy’deki bir kahvede…
Ben demedim mi Hazırlandılar Onların yüz bin kolları var Kırbaçları sert, yamçıları sağlam, atları kavi…