Cumhuriyet Dönemi Şiirleri
neden bebo bu çatısı uçuk eve bu tuz camı ellerime başlarını duvarlara vuran bu kan gölü meleklere neden çağırdığımı bilmiyorum sevgimin…
adresini bilen birer at gibi koşuyorduk surlara kızıl viranelerden hırkalara sırlara ay doğdu dolun kapı açıldı ben bu bahçenin kara tonlarındanım…
Yardın be cancağzım Yardın sonunda şu Beyoğlu trafiğini İlkyardım pamuklarıyla O ölümcül acelenden Korna çiçekleri açıyor şimdi yaralarının üzerinde Ölen yok…
Güneşin sulara kurduğu Yaprakları alevden bir tâk: dalgalar altından geçtiler bağrışarak, el çırparak.Güçlü kollarıyla çekiyor rüzgâr dalgaların zincirini ve dalgalar iterek…
bilgece susuyoruz artık saklamayalım yıldızları tartaklanmış bir sonbahar gecesi diz çökmüştük hatırla öteki dünyalara dünyalar dediğim de ne, boşuna abartmayalım karalarla…
Tanzimat Dönemi
Yedi Meşaleciler
Tümünü GörYeniciler
ben kan diye başlamak isterim oysa gülün derdi başkadır lâle bahardan yanadır çiğdem güneşten konu…
Hangi şehre gidilir yalnız başına, Hangi şarkı dinlenir senle olmayınca. Kimle çay içilir? En güzel…
Sen bana yeni yılsın her dakika Her dakika bir yaşıma daha giriyorumSen benim üstüne titrediğim…
Böylece bir kere daha boynunlayız sayılı yerlerinden En uzun boynun bu senin dayanmaya ya da…
Bir resimde bağdaş kurmuş oturuyor Hacı Bektaş Veli. Evi gibi yeryüzü.Bir bulut düşürmüş başını duruyor.…
Ilım günleri gelirdi taraçalar Uzatırdı mevsimölçerlerini Tıkabasa yaprak arka pencere İnsan iki kişiyi sevebilir miOnunla…