Cumhuriyet Dönemi Şiirleri
O yüreği sevmekten yaralı Şiire aşık bir insan O da herkes gibi Payını almış dünyadan Kimi gün ağlamış kimi gün gülmüş…
Adı Gül’dü Gülleri severdi en çok Güldü mü güller açardı gül yüzünde Güllerle bölüşürdü yalnızlığını Hep gül beklerdi sevdiğinden Bir de…
tahtadan yaptığım adam ne yemek yiyor ne konuşmak biliyor kaskatı gözlerle görünmez yerlere bakıyortahtadan yaptığım adam hatırlıyor ki bir zaman nefes…
Ben ölsem be anacığım Nem var ki sana kalacak Ceketimi kasap alacak, Pardösömü bakkal Borcuma mahsuben… Ya aşklarım Ya şiirlerim ne…
Ben yaşamak istiyorum Gencim daha Söyleyecek çok şeylerim var İnsanlara ve AllahaBen yaşamak is………………..
Tanzimat Dönemi
Yedi Meşaleciler
Tümünü GörYeniciler
Uyuşamayız, yollarımız ayrı; Sen ciğercinin kedisi, ben sokak kedisi; Senin yiyeceğin, kalayli kapta; Benimki aslan…
Yine akşam oldu, Yalnızlık omuzlarıma çivisini çaktı yine, Uzaklık aynı gerçi, Heryerdeyken olan uzaklığın pek…
Ne zaman yandi elin Ne zaman yakti ellerini hatiram Ne zaman bir yuzuk gibi takti…
Sen kış güneşi misin Yakarsın ısıtmazsınBir ırmağın ortası yoksa Seni mi hatırlayacağımBu dünyada olup bitenlerin…
Denizlerden gel Durup bakmak için gel Dönüp gitmek için gel Güvercin göğsü gibi, Sevincim, ağarmış…
Peki nasıl oldu da hatırladı denizde boğulduğunu nasıl oldu da peki anlatamıyorum biliyorsun………………..