Cumhuriyet Dönemi Şiirleri
Bir yaprak, ağaca takma. Bir damla, buluta takma. Bir bulut, maviye takma. Bir yağmur, havaya takma. Ben sana bakıyorum, Bir rüzgâr…
Bu kadar uzak mıydı git git bitmiyor yol görünmüyor dağın ardıOysa bilmem kaç yıl bu yollardan yürünmüş Şimdi sanki bir masalBu…
Ben, Gülebilmemiz için ağlıyan Ağlıyabilmemiz için gülen adam. Ben bir tarik-i dünya. Hallac-ı Mansur’dan sonra Benim derim yüzülecek Zonguldak’ta Ve gözlerime…
i.sevmenin suç olduğu sularda boğulunur. ama bir sevmeyiverin, bakın nasıl da yüzüyorsunuz deryaları geçerek. aşk diye bir şey vardır, insan işi…
Yıkılmak,ezilmek her gün biraz daha Dostlar değişiyor aldanmalar değil, Aksimizden eser yok şimdi o sularda Çirkin olan biziz aynalar………………..
Tanzimat Dönemi
Yedi Meşaleciler
Tümünü GörYeniciler
Daha ben ilk kazmayı vurmadan Elime gelen Karabitki’li testi, Nefertiti’nin mutfağı sayılan yerde Koyu sır…
Gün olur, alır başımı giderim, Denizden yeni çıkmış ağların kokusunda Şu ada senin, bu ada…
Nara benzerdin bir zamanlar, çoktun! N’oldu Sana! Kırk atlı çıkardın dağa, yüz atlı İnerdin dağdan.…
İşte ölüm şu derin taçlı şiirdir bak Duman adamları maskeli katanalarıyla geçiyor Çalan bir bandonun…
Düzüldü uçsuz bucaksız alay, Çıngıraklar çalar kapılarda. Düzüldü uçsuz bucaksız alay, Bak, son hasam başladı…
Mutsuzluktan söz etmek istiyorum Dikey ve yatay mutsuzluktan Mükemmel mutsuzlugundan insansoyunun sevgim aciyorBiz giz dolu…