Heykelin Düşü Şiiri – Sedat Umran

Bir heykel düşünde canlandığını gördü
Yayıldı damarlarına kan;
Soluk aldı, güldü, öksürdü
Ve kımıldandı ardından.

Bahardı, aydınlık bir gündü
Gök uzanıyordu alabildiğine
Öleceğini düşündü
Pişman oldu dirildiğine.