Dağım Boran Şiiri – Erol Çankaya

Gözlerin tutuşturunca bendeki barut karanlığını
Sana varınca kuşkular sanrılar sorularla
Sana varınca yüzümden hüzünler sıçratarak
Etimi çizdirerek geçiyor damarlarımdan
Uğultusu ince fikrin.
Ben, beni dünyaya daha da estiren ezginin
O başdöndürücü esrimenin burcunda
Vardığım bir yol ağzına yüreğimi koyunca
Gerçekten yürekbağı olduğunu yaşadıklarımın
Evet, anlıyorum.
 
Kızlar gergef işlerdi gül dalından, baharda
Herkesler bunalırken ağzımda bunaltı benim
Karardı aşklara çarçabuk teşne yanım
Bir kanmazlık boşalttı damarlarıma diye yıllar
Yüzüne sızan okyanusun rengini bildim
Bir başına kaldım senin tirşeliğinde.
 
Bir uçurum kıyısı gözlerin, mağrur, ışıltılı
Bir cehennem boşanabilir damarlarımdan
Acın dağlasın acılarımı, buna razıyım
Sağanaklar yazgımsa eğer gözlerindeki olsun
Alnım ferahlar o zaman
Telim düzen tutar
 
Böylece, karılsın diye günler ağdalı terimizle
Mademki olancası iki rahmetten biri
Vardım şuramda bir zifiri aydınlık
Vardım gözlerim bir yangın yeri
Hadi, çığrımdan çıkart beni!
 
(ASIL ADI GÖKYÜZÜ / 1985)