Pür-çîn ider cebînini görse elem miyem
Yokdur güşâdelük gül-i ‘ayşumda gam mıyam
Benden bilür ne denlü olursa hatâ vü sehv
Engüşt-i i‘tibârına yârun kalem miyem
Bakmaz nigâh-ı lutf ile ben hâksârına
Yanında sâye gibi ‘aceb ke’l-‘adem miyem
‘Uşşâk oldı her biri bir lutfa nâmzed
Almaz beni lisâna hurûf-ı kasem miyem
Fehm itmedi figân mı bu gülşenün güli
Rengîn-terâne bülbül-i bâg-ı İrem miyem
Ol şûh mû-be-mû bilür ahvâlümi benüm
Âgâh turresinde olan pîç ü ham mıyam