Ne gûne râm ideyüm ‘akl-ı zû-fünûna beni
Ol âhuvâne nigeh sevk ider cünûna beni
Bu hânkâhda âhır o Mevlevî dilber
Kebâb-ı âteş-i nâz itdi döne döne beni
Komazdum âteş-i âhumla taşı taş üzre
Havâle itse idi şevk-i Bî-sütûna beni
Meger ki anladı rengîn terennüm oldugumı
O şûh eyledi tercîh-i erganûna beni
Rakîb ehl-i garaz oldugın bilür dildâr
Sabâda geçmeye Âgâh gayr gûna beni