Agyâr ile o âfet-i cân gitmek üzredür
Dilden hayâl gibi nihân gitmek üzredür
Bir gonçe kalmış idi bisât-ı çemende hayf
Mânend-i şebnem ol da hemân gitmek üzredür
Hâtırda ârzû-yı vedâ‘ oldı sûhte
Ol denlü yâr-ı germ-‘inân gitmek üzredür
Bâr-ı girişme beste vü âmâde nakd-i nâz
Tevfîk önünce medh-künân gitmek üzredür
Kâbil mi men‘-i dîde-i ‘uşşâkı giryeden
Durmaz müdâm âb-ı revân gitmek üzredür
Âgâh şekve itme ki geçdi zamân-ı vasl
Elbette ‘âlem-i güzerân gitmek üzredür