Kemâl-i hüsne bu yetmez mi şöhre-yâb sana
Ki her sabâh çıkar karşu âftâb sana
Yem-i sirişkümi sûz-ı dil itdi huşk henûz
Ne âteş eyledi ey şûh eser ne âb sana
Nühüfte olma gamunla hayâl olanlardan
Zamân-ı hüsn olur âhır hayâl ü hˇ âb sana
‘Aceb mi mest çıkarsa nigâh-ı çeşmünden
Ki hˇ âb-ı nâz virür neşve-i şarâb sana
Niyâz-ı bî-mahal u harf-i şekvedür Âgâh
O mest-i nâzı iden mâ’il-i ‘itâb sana