Niçe âdem sevmez ol tıfl-ı perîşân-meşrebi
Zülfüne dil-beste eyler gûdekân(ı) mektebi
Tâ tulû‘ itdi hilâl-i ebruvânı reşkden
Eyledi pinhân ‘adem çâhında mâh-ı Nahşebi
Gâh zülf ü hâlin eyler ârzû geh ‘ârızın
Yok dil-i mahzûnın asla bir mu‘ayyen matlabı
‘Âşıka hurşîd ile mâhun kırânın gösterür
Hâle oldukça meh-i rûyına tavk-ı gabgabı
Bâde içse gül gibi câmun lebi sad-çâk olur
Ol perînün ol kadar Âgâh şîrîndür lebi