Zevk-ı gamun ki sîne-i bî-kîneden kaçar
Bir şûhdur ki ‘âşık-ı dîrîneden kaçar
Hurşîd-i câm-ı bâde ile hem-nişîn olan
Tâ haşr sâye-i şeb-i âzîneden kaçar
Hûn-rîz-i nâvek-i müjesi tâ o denlü kim
Ger görse ‘aksini nefs-i âyîneden kaçar
Her dâg dilde bir kadeh-i pür-şarâbdur
Mahmûr-ı ‘ayş-ı bâde-i dûşîneden kaçar
Tâ âşinâ-yı zülf-i bütân oldı murg-ı dil
Bîgâneler gibi kafes-i sîneden kaçar
Âgâh ehl-i zerk ile yâr olmak istemez
Zâhid sanur ki hırka-i peşmîneden kaçar