Mestsin ey gül ne lâzım bâde-peymâluk sana
Neşve-i bî-derd-i ser yetmez mi ra‘nâluk sana
Kat‘-ı ünsiyyet iderdük şahs-ı sâyenden bile
Merdümün mânend-i mu‘tâd olsa tenhâluk sana
Vâdî-i tıflâne-i cevr ü cefâdan geçmedük
İtmeyince Hızr-ı hatt-ı sebz babaluk sana
Şem‘-i bezm engüşt-i hayretdür leb-i peymânede
Ol kadar virdi letâfet meclis-ârâluk sana
Reng u bûy-ı gül sana pervâz ider bülbül gibi
Hayfdur Âgâh da‘vâ-yı şekîbâluk sana