Na’t-ı Şerîf Der Hakk-ı Peygamber ‘aleyhi’s-selâm Şiiri – Agah

Dil-i dîvâne olmaz bir nefes hâlî temennâdan
Ki mest-i câm-ı nâz u ‘işvedür bir mâh-sîmâdan
Kemîn-i sad-cihân nâz u tegâfül gûşe-i çeşmi
Nigâh-ı rahmet-engîzi leb-â-leb remz ü îmâdan
Ne hüsn-i şûhdur ol şem‘-i bezm-ârâda hayrânam
Ki geh mescidden eyler cilve vü gâhî kilîsâdan
Degül şebnem kadar tâb-âver-i mihr-i ruhun hurşîd
Niçe hayrân-ı vaslun seyr-i çeşm olsun temâşâdan
Degüldür tavk-ı kumrî hasret-i reftâr-ı kaddünle
Zuhûr itmiş nühüfte dâglardur serv-i ra‘nâdan
Hoşâ feyz-i nesîm-i gülşen-i bâg-ı mahabbet kim
Nevâ-yı zâgi yegdür ‘andelîb-i nagme-pîrâdan
Pür idi hûn-ı dilden lâleveş peymâne-i dâgum
Dahı câm u surâhî olmadın leb-rîz sahbâdan
Dimâgum gül gibi âşüfte-efkâr-ı perîşândan
Serüm ser-geşteterdür gird-bâd-ı deşt-peymâdan
Hum-ı eflâkdan nûş itdügüm sâfî cünûndur hep
Sirişte olmuşam gûyâ ezelde dürd-i sahbâdan
Zihî bezm-i mahabbet neşve-i sahbâ-yı bî-‘illet
Ki ser-mestânı hep âzâdelerdür fikr-i ferdâdan
Zihî sâkî ki lutfı neş’e-yâb itseydi rindânı
Gelürdi rûh-ı Hâfız teşne-leb hâk-i musallâdan
Şefî‘-i rûz-ı mahşer Ahmed-i mürsel emîn-i vahy
Ki oldur Muhbir-i sâdık nihân u âşikârâdan
Enîs-i bezm-i Hak tenhâ-nişîn-i kurb “ev ednâ”
Ki oldı pâye-i mi‘râcı ‘âlî ‘arş-ı a‘lâdan
Garîk-i bahr-ı lutfı çeşme-i hayvâna nâz eyler
Ki ceyb-i her habâbı pürdür enfâs-ı Mesîhâdan
Düşeydi sâye-i kûh-ı vakârı Tûr-ı Sînâya
Ham olmazdı kad-ı her zerresi bâr-ı tecellâdan
O denlü hükm-i şer‘inden cihân sâhib-vera‘dur kim
‘Utârid Zühreye tesbîh ider ‘ıkd-ı Süreyyâdan
Eger tecrîd olaydı mu‘teber yanında ‘Îsâveş
Çıkardı sûret-i ecsâm terkîb-i heyûlâdan
Nesîm-i la‘l-i nûşîni vezân olsaydı deryâya
Giderdi haşre dek telhi mezâk-ı âb-ı deryâdan
Şeb u rûz olmasaydı devr-i gerdûn gird-i kûyında
Olurdı tîreter hurşîd u meh kandîl-i tersâdan
Sezâdur olsa ferşi âstânun dîde-i Cibrîl
Ki kûh-i Kâfa yigrek nergis olmaz çeşm-i ‘ankâdan
Zamîr-i rûşeni zulmet-zidây-ı ‘âlem olsaydı
Ziyâ kesbin iderdi dîde-i hurşîd a‘mâdan
Fenâ-yı hasmı sârî öyle tab‘-ı lafz ü ma‘nâdan
Ki isbâtında lâ meftûm olur mazmûn-ı illâdan
Zuhûr-ı çâr-yârı çâr güldür bâg-ı ‘âlemde
Ki reng ü bû vü berg ü bârı birdür lutf-ı Mevlâdan
Ebû Bekr ol şeh-i fermân-revâ-yı ‘âlem-i tasdîk
Ki subh-ı sıdkı mahv itdi sevâd-ı kizbi dünyâdan
‘Ömerdür kim miyân-ı hakk u bâtıl farkı zâhirdür
Anunçün ismi mahsûs oldı Fârûk ile esmâdan
Dahı ‘Osmân-ı Zî’n-nûreyn ser-hayl-i şehîdândur
Ki hûnı la‘l ü yâkût oldı çıkdı seng-i hârâdan
‘Alîdür ol ki cevher yerine şemşîr-i kahrında
Kazâ menşûr-ı feth itdi rakam “innâ fetahnâ”dan
Risâlet-destgâhâ bende Âgâh-ı dil-efgârun
Kemîne çâkeründür belki ednâter her ednâdan
Hasûd-ı kîne-cû bî-mihr ü düşmen kevkeb-i tâli‘
Zamâne hasm-ı erbâb-ı ma‘ârif zîr ü bâlâdan
Velî olmaz mükedder sâf-dil gerd-i melâmetle
Ne gam âyîne-i hurşîde seng-i ta‘n-ı a‘dâdan
Vefâdan öyle mahzûnam ki ‘âşık hicr-i dilberden
Cefâdan öyle mesrûram ki a‘mâ çeşm-i bînâdan
Heves hˇ âhiş-ker-i sehv ü hatâ bâzâr-ı gafletde
Gönül âbisten-i sad-gussa tab‘-ı ma‘siyet-zâdan
Huzûr-ı ‘izzete dest-i tehî geldümse ma‘zûram
Der-i şâha ne lâyıkdur gedâ-yı bî-ser ü pâdan
Hevâ-yı mihr-i ruhsârunla geldüm gülşen-i dehre
N’ola şebnem gibi lutfunla gitsem pâk dünyâdan
Ne denlü ümmetün olsa siyeh-rû cürm ü ‘isyândan
Yem-i lutfun yine sâfîter eyler dürr-i yektâdan
Hemîşe tâ hadîd-i evciledür nâle-i ‘uşşâk
Ola fevc-i melâ’ik na‘t-hˇ ânun ‘arş-ı a‘lâdan