Karşılıksız aşkının zehrini taşıyordu bana
Kokusu sinmişti inatçı ruhuma, kitalarıma, ellerime…
Öyle çok öpüşürdük ki,
Ağzının tadıyla yerdim yemeklerimi…
Öylesine inanıyordu ki dünyadaki son aşkla beni sevdiğine,
Bir gün ansızın korkunç bir özlem duymaya başlamıştım
Kim olduğunu bilmediğim birine…
Şimdi ağzımda karşılıksız aşkın o aç tadı…
Karşımda o…
Yine hüzünlü, yine yenik…
Ama eşitiz artık,
Damarlarımızda karşılıkız aşkın o zehirli kanı…