Dönemler

Gönül verme cihânın lezzetine Ki ol değmez sonunda hasretine

Hazret-i Mevlâ hidâyet etmeyince bir kula Çâre yokdur ol kim insafa gele hâsıl ola

Şol âşık-ı sâdıkda kim terk-i sivâdan tâc ola Ol kasr-ı kurba erişip âlem ana muhtâc ola

Mâziye kılma te’essüf yeme müstakbel gamın Hâlini hoş gör ki ömrün hâsılı imrûzdur

Kışın iyi gününe hasmın iyi sözüne Her kim aldanırsa pişmânlığı üzerine

Beğim ol nefs-i emmâretü bi’s-sû’ Hevâsına uyanı etdi bed-hû

Bahrin ahvâlin anla cûşundan Kutlu gün bellidir doğuşundan

Fazlınladır ancak senin olduğumuz ihsân karîn El-hamdü lek ve’ş-şükrü lek âyâ mücibe’s-sâilîn

Sakın aç kalırım sanma hey insân Hemân şükr ede gör ni’met firâvân

Kâli ko hâle er efendi hemîn Anı da geçip ol makâma karîn

Ni’met-i sıhhat dahi îmân-ı kâmil var iken Mülk ü mâl ü saltanat ister mi hiç âkil olan

Erip lutf u kerem dârü’ş-şifâ-i fazl ü rahmetden Halâs eyle bizi yâ Rab meded bu derd ü mihnetden

Ahmed’in farkı Ahad’dan mîm-i imkân iledir Aradan imkânı kaldırsan kalır vahdet hemîn

Âkil olan devlet-i dünyâya mağrûr olmasın Rüşdi olan bir kuru sevdâya mesrûr olmasın

Âkil olan anlar bunu dünyâ misâfir hânedir Bâkî safa tahsîline sa’y etmeyen dîvânedir

Erişirse kerem dildâr elinden Halâs olurdu dil ağyâr elinden

Halâs olsa kişi ağyâr elinden Ererdi lutf-ı bî-had yâr elinden

Bülbül-i şûrîdeden gelmez gülistâna zarar Bâğbânım sen hemân bûstânın ayrıkdan sakın

Hudâ dilde siper kolda kılıç belde nacak elde Eğer evde eğer yolda hazer kıl mekr-i düşmandan

Gerçi kim dîvâneye derler kalem yok gâh olur Söz gelir altûn kalemle yazılır dîvâneden