Dönemler

Efendi’den kula olursa ihsân Olur ol cennet içre şâd ü handân

İstikâmet ehli hıfz-ı Hak’dadır ermez ziyân Anın içün servi incitmez beğim bâd-ı hazân

Nefsini ıslâha sa’y et her zamân Cânın almadan Hudâ-yı Müste’ân

Âkil isen nevm-i gafletden uyan Vâsıl olmaz Hakk’a şeytâna uyan

Cümle insân bir babadan bir anadan oldular Pes yine birbirine hıkd u hased etmek neden

Visâlin zevkini cânâ ne bilsin zâhid-i miskîn Efendi kande fehm eyler cimâ’in lezzetin ı’nnîn

Ma’siyet ehli olan dûzahîdir dediğime İ’timâd etmez isen iste varasın göresin

Efendiden olursa lutf ü ihsân Sefer etmek cihândan olur âsân

Kim ki bir pend-i lezîz isteye bu kemlerden Veca’-i batna asel enfa’ imiş sükkerden

Îd-ı ekber îd-ı adhâdır beğim Îd-i ulâ kurb-ı Mevlâ’dır beğim

Ey kerem-kânı Hudâvend-i Kerîm Merhamet senden umarız ey Rahîm

Fânî dünyânın fenâsını bilirken hâs ü âmm Bâkî’yi kor fâniye mâil olur mu akl-ı tâmm

Gelmenin bir gitmesi var ey hümâm Gitdi gelmek kaldı gitmek ve’s-selâm

Fenâ dünyâya bakdım mâsivâ’llâhı fenâ gördüm Hudâ’dan gayrı bir bâki görünür yok bekâ gördüm

Derde dermân senden olur ey Kerîm Lutf u ihsân senden olur ey Rahim

Kârbân-ı sâlikân etse sülûk Anlara olur gıdâ ezkâr-ı Hakk

Varıp dost gülsitânına girelim Yürü cânân ilin seyr et görelim

Bülbüle cevr ü cefâ etme gülüm Ayağıyla gelene olmaz ölüm

Kıyl ü kâli terke sa’y et sîm-nefsi eyle kâl Ehl-i hâl ehl-i mekâl ol ola gör sâhib-Kemâl

Şebr-i İstanbul şerr ü fitneden hâlî değil Zühd ü takvâ vü ibâdet her kesin hâli değil