Dönemler

Kâmile ma’lûm olur bir cüz’ ile ahvâl-i kül Bir gülistândan nişân içün yeter bir dâne gül

Ko nefsi ol sarây-ı kalbe dâhil Çalış sa’y et olunca Hakk’a vâsıl

Gafletden aç gözünü hıdmete etme ihmâl Tâ’at kişiyi eyler bâkî na’îme îsâl

Feyz-i Hak’da buhl yok her kes velî tâlib değil Bî-sebeb ıslâh-ı âlem Bârî’ye vâcib değil

Devlet-i dünyâya mağrûr olmagıl Fânîdir bâkî değildir öyle bil

Kelle-i sükkerden alınsa gılâfı gam değil Kelle sağ oldukça yine bir külâh eksik değil

Çekmeyince erba’îni rüzgâr Ana yüz göstermemişdir nev-bahâr

Mürşid-i râh-ı hakîkat ârif-i kâmil gerek Sâkin-i sahn-ı hidâyet Hazrete vâsıl gerek

Ehl-i cennet safâda olsa gerek Gönlü istediğini bulsa gerek

Kamu ni’met Hakk’ındır hod bilâ-şek Yürü var imdi gayrıdan elin çek

Hatâdır müznibe ısrâr etmek Gerekdir zenbe istiğfâr etmek

Olursa eylüğün ger suya lâhik Bilir Hâlik n’ola bilmezse balık

Mülk-i dilde her kaçan kim hâkim ola mîr-i aşk Mâsivâdan kurtarır lâ-büd anı te’sîr-i aşk

Nevm-i gafletden uyanıp aç gözün merdâne bak Ehl-i Hak ile ola gör olma anlardan ırak

Hakkın fazlıyla ihsânı çok ancak Kerem deryâsına gâyet yok ancak

Emr-i mi’râc’ı eyleyen tasdîk Hazrete yâr-ı gâr olan sıddîk

Ne sandın sen alan Hak’dır veren Hak İşiden söyleyen Hak’dır gören Hak

Ura gör esb-i nefse tâziyâne Seni uğratmaya ol tâ ziyâne

Var iken dergâh-ı Hak ayruk ya kande varayın Hâlık’ım Rabb’im dururken ya kime yalvarayın

Eğer Sidre eğer Tûbâ Eğer ulâ eğer uhrâ Eğer dünyâ eğer ukbâ Senindir hep güzel Mevlâ