Almanya’da topraklar
Aynı bizimki gibi
Ağaçları görgüsüz, cahil
Ne Beethoven’i bilen var ne Spartakistler’i
Nerde dünya durdukça duran
Çınarlar bizimki gibi
Bir adam gördüm Frankfurt’ta
Noel ağacının dibinde
Kasketini açmıştı, gözleri yerde
Yoksulluğun utancı aynı bizimki gibi
Memleketim diye kucakladı işçilerimiz bizi
Biri ağladı usul usul, boynumda durdu
Uykuda kaymış da sanki yüzleri
Bıyıkları aynı bizimki gibi
Ellerim ayaklarım gibi buldum
Hiçbir şeye şaşmadım da
Neden takılıp kaldı aklım
Bizim bebeler’e Almanya’da
Adları kalmış ancak
Söylenen bizimki gibi.