yalnız çığlığım var elimde yokoluşu kanıtlamak için
dengede tutmak için aşkın ve kurtuluşun cesaretini
unutulmaz ki senin şakaların terazisinde
hep acının kefesinde dara olduğun
aşkı tadışın rakıyı yudumlayışın
susmayı küsüşün sesi ünleyişin
anımsanır her eflatun düşüne
yalancı ama yeni bir aşkı yakıştırdığın
behçetim don değiştirmiş hezarfenim
çıkarmış yüreğinin kanatlarını
madımak’ta uçmaklığa kavuşur
söyledikçe sır tutmaz aynalar
ele veriyor kimliğini
koşuyor kış tozuyor bahar
bitiyor güz kavuruyor yaz yakıyor
kırılıyor boynu kuğuların pervanelerin
hasretlerin metinlerin asafların
gösterdikçe gizi yitiyor görüntülerde
kirletilen insanlığın
behçetim don değiştirmiş hezarfenim
çıkarmış yüreğinin kanatlarını
madımak’ta uçmaklığa
biliyorum gülüşün deprem
biliyorum haykırışın boran
susturur. ama ya acıyı
biliyorum soluğu cana can verir, olsun! dur
nasıl da yakışıklıdır gözleri: giritli, göçmen
dudakları çarpışırken dilinin erdemine
dişleri şahmeran kalesinin temel taşları
düşleri, ne de olsa askeri bir tıbbiyeli, eyy!
behçetim don değiştirmiş hezarfenim
çıkarmış yüreğinin kanatlarını
madımak’ta
sen ki görkemli voltanı atarken
tutulur kapıları insanlığın ve umarsızlığın
belki bir unutkanlıktır kalır: kardeşlik
pasaportunun ritsos’la paylaşılması
biliyorsun yaşam yaşatmaktır
kanın dolaştığı her yerde ve insanlığı
kimin gücü yeter ‘yangında ilk kurtarılacaktır’ demeye
behçetim don değiştirmiş hezarfenim
çıkarmış yüreğinin kanatlarını
(çıkarınız yüreğinizi
bu ülkenin sahibi kim: bilmiyorum
ben acılarelininkini: biliyorum)
behçetim
ağabeyim
kendi çığlığımdır ancak ses veren çığlığıma