Geçiyor üstünden gözucuyla
görkemli yurtlukların,yapma bahçelerin
bir alım uçuşunda,bir alay; sanki
ovalar titreten kumandanı cemşid’in
Varıp indiriyor kanatlarını
konar gibi bir çayıra usulca
incecik çatısı şehre meydan okuyan
çözülüyor desenlerin yumuşak kucağında
Bir sır var bu eprimiş kilimi
bahar şenliğine çeviren kök boyasında
uzak bayırlardan belki,inatla gelip
onda toz olduğuna bakılırsa.