Hüsn ile saña öykünemez çün gül-i ra’nâ
Hüzn ile baña beñzeyemez bülbül-i şeydâ
Cân almada nâzüklik ile la’lüñe söz yok
Hâlüñ dahı bir dânedurur fitnede ammâ
Tugrası berâtuñ yazılur ekseri altun
Rûyuñda kaşuñ zerd olur ise n’ola şâhâ
Bezm içre sürâhi gibi kan agladugum bu
Sâkî lebüñe kan yagı oldı mey-i hamrâ
İller yiye şeftâlûsını bâg-ı cemâlüñ
Ey sîb-zekan Bâkî nice bir diye eyvâ