İder mi ârzû-yı vasl hicr-i yârı gören
Alur mı nâm-ı meyi agzına humârı gören
Hicâbdan eriyüp şebnem olmasun n’olsun
Bu âb u tâb-ı gazabla o gül‘izârı gören
Şikest-i tevbeden âsân bilür şikest-i dili
Gönül virür mi o şûha bu inkisârı gören
Sanur ki memleket-i Çîni seyre gelmişdür
Şebîh-i zülf-i bütân cebhe-i kibârı gören
Kelâmı olsa da hurşîd gibi ‘âlem-gîr
Kim ola zerre kadar şimdi i‘tibârı gören
Sevâd-ı şebde olur revnakî meh-i bedrün
Yine günehde görür ‘afv-ı Kird-gârı gören
Sana ne fâ’ide müstagnî olmadan Âgâh
Vezîr olur beg olur lutf-ı rûzgârı gören