Ayaguñ topragın özler bulurken gökde yir kevkeb
İşigüñ cânibin gözler zehî ‘âlî-nazar kevkeb
Egerçi gök yüzinde ahter-i ferhunde-fer çokdur
Kanı hâl-i ruhuñ mânendi bir rûşen güher kevkeb
Ne bilsünler karañuda anuñ göz kıpdugın iller
Gice hâl-i ruhuñla bahs içün gelmiş meger kevkeb
Ne taşlar başdı seng-endâz-ı âhum deyr-i gerdûna
Düşen altun kayalardur degül vakt-i seher kevkeb
Mahabbet dâgı yak sînende ferr-i devlet isterseñ
Bilürsin olmaz ey Bâkî sa’âdet-bahş her kevkeb