Aşkın ile düştüğüm o yurda ben,
Bir hız ile ulaştım Bayburt’a ben.
Bana hiç tanıdık çıkmadın orda,
Doğrulup yüzüme bakmadın orda.
Yalvardım, yakardım, köpürdüm taştım
Bir gece rüyamda sana ulaştım.
Dedim: Çoruh! İnsafa gel, dine gel!
Demedin mi bana sen “Artvin’e gel! “
Uçtum hasretinle, döndüm kuşa ben,
Geldim “Yalnızçam”a, “Ardanus’a” ben
Hani vaatlerin? Nerdesin Çoruh!
Hala boynu bükük, yerdesin Çoruh!
Kalkın, şahlan, beni al da sonra in…
Halinizi seyre çıkmış da Artvin;
Çamlar sisten çıkmış sesini kısmış,
Evler ayağının ucuna basmış.
Birikmiş yamaca hepsi üst üste…
Hepsinin kulağı sendeki seste!
Senin hasretinle yandım yıllarca
Dur bir gönülüne seslen bir parça.
Bizim kaynağımız aynı dağlardır.
Beni anlayacak başka kim vardır?
Benden de içer bu avare güruh
Sen varsın derdimden anlayan, Çoruh!
Al benden gönlümü, ummana ersin!
Adım Çağlar diye belki gülersin:
Suyuma damlayan bir gözyaşın yok,
Mecranda inci yok, sabır taşım yok.
Yaydığım çakıldır, götürdüğüm kum,
İnsan kılığına girmiş Çoruh’um…
Kan içimde çağıl çağıl akmada,
Tarih geçip, beni boş bırakmada.
Kıyıdan ilk defa ok atan bende.
“Otlukbeli’nde” at oynatan bende;
Sende gölgesi var, bende eseri,
Birbirine düşen nice Türk eri,
Vicdan azabını çekerler bende;
Kalan er bendedir, kaçan er bende;
Bir gözüm yaşlıdır, bir gözüm kanlı.
Benim Akkoyunlu, benim Osmanlı;
Sana dökülecek bir kederim var,
Selam yollayacak kimselerim var.
Ben gibi aşina seyrek bulunur,
Bana seslenmeden geçemezsin, dur!