Kendimi görebiliyorum şimdiden
bütün o intihar günlerinden gecelerinden sonra
canı sıkkın, tapon bir hemşirenin elinde
(o da ancak şansım yaver gider, ancak ünlenebilirsem)
o kupkuru huzur evlerinin birinden taşınırken…
tekerlekli iskemlemde dik dik oturur…
gözlerim kafatasımın karanlığına kaymış, neredeyse kör,
azrailin göstereceği merhameti beklerken…
‘Ne güzel gün değil mi Bay Bukowski? ‘
‘Yaa, evet öyle…’
çocuklar geçer gider, ben yokum bile
tatlı kadınlar geçer gider
kocaman kızgın belleriyle
sımsıcak kalçalarıyla taş gibi kızgın heryerleriyle
sevilmek için yalvara yakara
geçer gider kadınlar, ben—
yokumdur bense.
‘Bu üç gündür çıkan ilk güneş Bay Bukowski’
‘Yaa, evet, öyle’
İşte oturuyorumdur tekerlekli iskemlemde
bu kâğıttan daha beyaz,
kanı çekilmiş,
beyni gitmiş, kumarı kesik, ben, Bukowski
bitmiş, gitmiş…
‘Ne güzel gün değil mi Bay Bukowski? ‘
‘Yaa, evet, öyle…’ derim, pijamalarıma işerken
salyalar akar ağzımdan.
İki öğrenci koşarak geçer gider.
‘Hey, gördün mü şu moruğu? ‘
‘Yaa evet, midemi kaldırdı valla! ‘
bütün o intihar tehditlerinden sonra
başka biri intihar etti
sonunda yerime…
hemşire tekerlekli iskemleyi durdurup bir gül koparır
verir elime.
anlamam
ne olduğunu bile. Bilmemnem olsa farketmez
neye yarayıp neye yaramadığına bakınca.