Dönemler

Karpuz mu mu’teberdir kar buz mu derler ise Kış günlerinde kar buz yaz günlerinde karpuz

Zînet-i dünyâya mağrûr olma gafletden uyan Ne iyi kalır ne kem bunda konan göçer hemân

Kalây olmasa aynâ arkasında Görünmezdi bu sûret karşısında

Müfîd ü muhtasar olsa Gazel az olsa öz olsa

Cefâdan yüz çevirmez derd-i gamdan lezzet almıştır Benim dîvâne gönlüm çok belâdan arta kalmıştır

Selîs olsa musanna’ olsa Ey dil-i sûzân tûz olsa

Cânân metâ’-ı vaslını vâdî-i gama satmaz Sahrada gezmese Mecnûn Leylâ yabanda yatmaz

Emr-i Hakk ile ne denlü dursa işbu dehr-i dûn Ehl-i İslâmın eli altında olsun kâfirûn

Fazlın ile çün halâs etdin bizi tedrîsden Yine hıfz eyle ya Rabbî nefsimiz telbîsden

Ura gör esb-i nefse tâziyâne Seni uğratmaya tâ kim ziyâne

Ne zenler var ki ma’nâda ol erdir Ne erler var ki avratdan bed-terdir

Bu meseldir söylenir halkın dilinde dâ’imâ Dinleme düşman sözünü umma avratdan vefâ

Er isen avrata inanma kişi Avratın mekr ü âl imiş çü işi

Üzüm vakti kavun karpuz zamânı Hudâ ni’metle zeyn eyler cihânı

Mahabbet cevherin kim der arazdır Sözün gûş etme kim ehl-i garazdır

Alaldan gönlüm ol şûh-ı cihânım Gönülsüz durur oldu tende cânım

Şu dem ki mülk-i dünyâdan Muhammed Mustafâ gitdi Sevindi âhiret ammâ bu dünyâdan safâ gitdi

Habîb-i Hazret-i Rahmân Muhammed Mustafâ geldi Ebûbekr ü Ömer Osmân Aliyy-i Murtazâ geldi

Cihan fânîdir ey gâfil kalır sanma bu dünyâyı Yürü var mâ-sivâdan geç kul isen iste Mevlâ’yı

Ri’âyet etmeyen kişi tarîki Necata nice irgüre garîki