Cumhuriyet Dönemi Şiirleri
Çelik testereyle kestim suları Yıkadım duvara astım suları.. Düşümde düşüme girdim dün gece.Buluta yaslandım ışığı tuttum. Seni hatırladım, seni unutdum.. Kendimi…
Cumhuriyet Bayramı, Geldi bize ne mutlu! Bayraklarla donattık, Güzel okulumuzu.Sokaklarda evlerde, Al bayrak dalgalanır. Onun o al rengini, Bütün bir dünya…
Artık gidebilirsin gideceğin yere Sana kal diyemem son ümit senden olsun Senden olsun son pişmanlık Hayır diyemem Bil ki Seni artık…
Yolumuz buraya kadarmış be kahve gözlüm Artık Tersine akan bir nehir gibi Yıkılmış bir şehir gibi Suya yazılmış bir şiir gibi…
İlke’ye, Funda’ya, Onur’a…yalanım yok dünyada en çok sana hiddetlendim çünkü sevdim çok sevdim buna inandırdım imamı Allah ve şahitler huzurunda sevgilim…
Tanzimat Dönemi
Yedi Meşaleciler
Tümünü GörYeniciler
Ah işte herşey orda… Ben severim omuzlarımı bir gün Sırmaları, apoletleri olmasa da.Ben severim omuzlarımı…
Her gün böyle gelip dünyadaki yerini alıyor. ‘Zor olan, diyor, şiirin hayatını yaşamaktır. Yazmak sonra…
İlkin sakin kiraz bahçeleridir andığım eski günlerden Şehrin çocuklara mahsus kaydıraklardan olduğu Fi tarihinde kutsal…
Çadırımın üstüne yağmur yağıyor Saros körfezinden rüzgar esiyordu Ve ben,bir roman kahramanı Ot yatağın içinde…
Seni sevdim, seni birdenbire değil usul usul sevdim ‘Uyandım bir sabah’ gibi değil, öyle değil…
Çocuk düşerse ölür çünkü balkon Ölümün cesur körfezidir evlerde Yüzünde son gülümseme kaybolurken çocukların Anneler…