Cumhuriyet Dönemi Şiirleri
Rasgele bir akşam vakti geçmiş bir dua kitabının ıslak sayfalarını bulanlar oldu- ağlaması çoktan dinmiş bir kayanın dibinde…
Örneğin bir tohum yeşerdi ansızın Büyüdü erkin ortamlarda bir fidan Sonra bir rüzgar esti, amanın Silindi tomurcuk yaşamdanÖlümsüz ne var kahrolası…
Açlık yolları tutmuş Karanlık sokakları Ve yalanlar Gazeteleri, radyoları, televizyonları Ve de ihanet Bütün dostlukları sevdalarıOkullar şaşkın Kitaplar çaresiz Öğretmenler sahipsiz…
Ona baktın suç Buna baktın suç Seni sevdim suç Sana geldim suçSeviştik suç Darıldık suç Barıştık suç Ayrıldık suçAnladım ki Doğmak…
Giderken alkolden girdi komaya Meyhaneyi yurt sayardı bu deyyus. Yemin eder ‘pazar’ derdi ‘cuma’ya Ağustos’u Mart sayardı bu deyyus.’Ben dahiyim, eşim-dengim…
Tanzimat Dönemi
Yedi Meşaleciler
Tümünü GörYeniciler
Ömrün o büyük sırrını gör bir bak da Bir tek kökü kalmış ağacın toprakta Dünya…
Ağudan halk’olmuş bunların hepsi Alınlarında yatay üç çift elif Dudakları kanadını koyvermiş kırlangıç gibi Hangi…
Annemi ölmüş gördüm rüyamda Ağlayarak uyanışımı hatırlattı bana, Bir bayram sabahı Gökyüzüne kaçırdığım balonuma bakarak…
Peygamber çiçeğinin aydınlığında ara Sana doğru uzanan çaresiz ellerimi. Sırrımı söylüyorum vefakar balıklara: Yalnız onlar…
Asmış, körpe ve kolay, birdenbire, Çocukluğun bir karış duvarından, Tomurcuklu bir badem dalı sanki
Gemiler geçer rüyalarımda, Allı pullu gemiler, damların üzerinden; Ben zavallı, Ben yıllardır denize hasret, Bakar…