Cumhuriyet Dönemi Şiirleri
Bu geldiğimiz yerler benziyor mu unuttuğumuz yerlere? Yalnızca gecenin karanlığı ve yollar suları denize doğru koşan bu ırmak şimdi ve her…
Farzet ki bu aşkı yaşamadık seninle Farzet ki hiç bir geceyi paylaşmadık ikimiz Farzet ki saçlarını bile hiç okşamadımHadi git, gözlerime…
Avrat yeğin sayrı, benim karnım aç, Keyf için gelmedik bura tohdur beğ. Fukara harcından yaz da bir ilaç, Olsun derdimize çare…
Anadolu beşiğimiz Bahçe bizim gül bizimdir Aynı kökten her birimiz Ağaç bizim dal bizimdirOlur mu hiç vurup kırmak Can bildiğin cana…
Nerde okumuştum, bilmiyorum kim söylemişti: ‘kimseye borcum kimseden alacağım yok’ diye. Tumturaklı bir cümleydi; tuhaftı da, ekonomik terimlerle dillendiriliyordu özgüven. Gerçekten…
Tanzimat Dönemi
Yedi Meşaleciler
Tümünü GörYeniciler
Bende tarçın sende ıhlamur kokusu Yürürüz başkentin sokaklarındaBir nehir şu tutuk konuşan cumartesi Üstünde iki…
Eskisi gibi yaşıyorum Gezerek, düşünerek.. Yalnız biletsiz biniyorum vapura, trene Pazarlıksız alış-veriş ediyorum.Geceleri evimdeyim, rahatım…
Sofalar seninle serin Odalar seninle ferah Günüm neş’eyle uzun Y………………..
Portakal büyüsüdür yalayan seni beni Kentte başlarken gece horozun terk ettiği Bir kadını havlıyor taşıyor…
ey esmer hüznü hicrandan besleyen sevgili kendını bana beni yollara sürgün etmeden bilki mavi düşlerine…
Uyandım ki ses içinde kalmışım Yüzüm gözüm ağzım burnum ellerim Aralanan deniz kapısının sesi bu…