Cumhuriyet Dönemi Şiirleri
-Yaşıyor muyum,yoksa öldüm mü Diye sordu biri ötekine -Ben neden yaşadığımı sormaktayım Yıllardır kendime-Beni gerçekten seviyor musu………………..
Seni korkutmasınlar, devle, cinle, periyle; Yalandır bütün bunlar, yaşamaz hiçbiri dünyada. Cin diye bahsederler, eskilerden kalmıştır o, Söylemesi hoş, neşeli, şairane…
BİR PERDEHepimiz ikinci perde’deyiz İkinci perde bitmezBirinci perdede umutlar vardı YetmezÜçüncü perdeye Kim-kalır / kim-kalmazBelli olmaz
İnsanlarda Ülkelere benziyor Sınırları var yüz ölçümleri Yasaları var Bayrakları ilkeleri Kimi dağlık bir arazidir Kimi kır………………..
Vermişiz sakalı yaban ellere Çekip yoluyorlar, haberimiz yok! Biz türkü söylerken esen yellere Çarpıp-bölüyorlar, haberimiz yok!Gülüp geçin dostluk(!) kardeşliğe(!) siz Onların…
Tanzimat Dönemi
Yedi Meşaleciler
Tümünü GörYeniciler
Gözleri çukurda uzun yüzlü iki adam yan dönmüş denize geçmişi konuşuyorlar. bir kursun donukluğu havada…
Hısım akraba karşıda Gece yatısın………………..
Siz, saatleri yaşadınız. Zamantaşlarını. Niceldir saatler. Adsızsırlar. Renklerini, kokularını kişiselliklerden alırlar. Aylar birbirinin içinden yürüyebilir.…
Ben de günahkâr kullarındanım Allahım… Bir bilirim dualardan, Bir de demeyi doyunca. Bir kere oruç…
Mona Rosa. Siyah güller, ak güller. Geyve’nin gülleri ve beyaz yatak. Kanadı kırık kuş merhamet…
Köşe başını tutan leylak kokusu Yakamı bırak da gideyim………………..