Cumhuriyet Dönemi Şiirleri
Nerde bir yangın çıksa şair yanar içinde Nerde çiçekler açsa bir şair var içinde Hiçbir yapı-kapı yok şiirin girmediği Şiirin tohumları…
Kan barut ateş Ne varsa ne yoksa Bir bir erir Sen gülden bir sınır koy araya yeter Bak o zaman barış…
Sen ki Karanlığın yüreğini Zalimlerin cümlesini Hainlerin ta içini Okumuş adamsınHiçbir kitaba sığmaz isyanın bilirim ama Sen gölgenle bile Onların ciğerini…
Bir adam üçe bölündü Ömrün daracık sokaklarında Üç ışık yandı ansızın O yorgun gözkapaklarında………………..
Kendi bahçesinde dal olamayanın biri Girmiş bahçeme ağaçlık taslayor.
Tanzimat Dönemi
Yedi Meşaleciler
Tümünü GörYeniciler
Elinde Bursa çakısı, Boynunda kırmızı yazma; Değnek soyarsın aksamlara kadar, Filoya tarlasında.Ben sana hayran, Sen…
raylar düğümlenen yollar, tren bir gün ümit etmediğim bir gün alıverecekler seni benden. neler götürdüğünü…
Afyon garındaki küçük kızı anımsa, hani, Trene binerken pabuçlarını çıkarmıştı; Varto depremini düşün, yardım olarak…
Mesut sanmak için kendimi Ne kağıt isterim,ne kalem Parmaklarımda sigaram Dalar giderim mavisinden içeri Karşımda…
Gün dogmadan, Deniz daha bembeyazken çıkacaksın yola. Kürekleri tutmanın şehveti avuçlarında, İçinde bir iş görmenin…
Bir çiçek duruyordu, orda, bir yerde, Bir yanlışı düzeltircesine açmış; Gelmiş ta ağzımın kenarında………………..