Cumhuriyet Dönemi Şiirleri
Çıbanlar açtı gül bahçelerinde kan rengi Bir mayın tarlasında büyüdü serseriliğimiz Hani o şeyler vardı unuttuğumuz, gecelerdeki Hani o şeyler vardı…
Dalınca öpüşlerimin ormanınaBir geyik gibi ürkek Dudakları vurulup can verecekBir damla kan olacak anısı, Bir de incecik boynuzuna takılı Zavallı yüreğim!…
bir çam vardı önünde doğduğum odanın çöpten yapraklarında güneşi rüzgârla sallayıp kafesten içeri dolduran bir çamsedirinde iskambilden kuleler yıkılmış odada loş…
ben bir gün aşkı seçerimsonra gelir bir gün yoksayma provaları sonra gelir bir gün unutuşun hecesisonra bir gün adını sorarım sana…
Kim o, deme boşuna… Benim, ben. Öyle bir ben ki gelen kapına; Başdan başa sen.
Tanzimat Dönemi
Yedi Meşaleciler
Tümünü GörYeniciler
Yeşil ipek gömleğinin yakası Büyük………………..
Sizin alınız al inandım Sizin morunuz mor inandım Tanrınız büyük amenna Şiiriniz adamakıllı şiir Dumanı…
Pencere, en iyisi pencere; Gecen kuşları görürsün hiç olmazsa; Dört duvarı göreceğine.
Hiçbiri ona ait değil Fakat ne hazin isimleri var Şu resimlerin: ‘Nisan sabahı’, ‘Yağmurdan sonra’…
Hitler amca! Bir gün bize de buyur. Kakülünle bıyıklarını Anneme göstereyim. Karşılık olarak ben de…
Uzanıp yatıvermiş, sere serpe; Entarisi sıyrılmış hafiften; Kolunu kaldırmış, koltuğu görünüyor; Bir eliyle de göğsünü…