Park Otel Şiiri – Vural Bahadır Bayrıl

Eylül tüylerini serdi şehre. Altın
tüy sağnağı… Korunamaz ki bundan
hiç kimse? Kasvetli pervaz, ölü
yaz ışıklarıyla yıkanıyor. Eriyor lehim,
yorgun cam ateşle
……….
……….