Cumhuriyet Dönemi Şiirleri
hem herşeydim hem hiçbir şey kazıyamayan biri geçilen odalaraaz ışıklı ve uzak ve dip odalarakalbim bir işaret fişeğiydi yine de değerdi…
ŞEYBir gün sözlüğü açtım, ŞEY nedir diye baktım; Gördüm filozoflarla düşüp-kalkan bir kadın. Ardından dediler ki sonra okuduklarım: Bugün duruşması var…
Ah günlerin vuslatı kırık, şarabı perişan! Toprağı kandırılmış körpecik ölü… Gel çaylar demleyelim kavalı lokman bir çağrıdan Yamacı yeşil bir sohbetin…
Ya… işte böyledir kardeşim Hasan ‘Kazan ver, yiyelim, sen bak’ diyorlar. Yiyince dursalar gam değil amma, Üstelik, adama ‘ahmak’ diyorlar.Tecavüze uğrar…
kilimimde namaz kılmaya gelen ayaklar ve en çok küçük parmakları beni görmeden üstüme basarlarşaşarım beni işleyenekilimimin nakışları nedircik yavrularına benzer ki…
Tanzimat Dönemi
Yedi Meşaleciler
Tümünü GörYeniciler
Birisi bütün düşüncelerinin sahibi Hatırası kara elleri beyaz Unutmak ist………………..
Harbe giden sarı saçlı çocuk! Gene böyle güzel dön Dudaklarında deniz kokusu Kirpiklerinde tuz Harbe…
Susup bekleyerek yaşlanıyordu şeylerin uğultusu arasında içi ağırlaştıkça rüzgara çıkıyor siliyordu kendini durmaağrıya ağrıya………………..
Bir sargın umut yakaladım onu kuşandım Serin mavi bir gökyüzü buldum onu kuşandım Denizde doğru…
Kimsede görmediğim bir şiir yüzü al ve akşamı aşıyor Eski bir tanrı gibi kendi dininde…
Çok uzun bir gündü aşka dönüyordum Çok uzun, yavrum, çok uzun seni sevmekten İşte diyordum…