Cumhuriyet Dönemi Şiirleri
Senin düşünü ilk kez bir mendirekte kurdum Adımı yazdım hemen adının yanısıra Önce kuşlara sordum ardından balıklara Yorgun bir tekne gibi…
Uslu gecede kıpırtısız göl seni doğuran zaman mı yoksa beyaz ıslak çiçeklerle dindirdi dibindeki depremi yansıyan ben olmadım hiç sana bakark………………..
Alnımda bir ağustos böceği Yapraktan bedenim Ağaçtan bademim Bu zincirinden boşanmış poyrazda Uçuyoruz dolunaya doğru Yel yepelek yelken kürek Uçuyoruz ağaçlar…
EK III: DÜŞLERölüler sessizce çekip gitmeli hayatımızdan bıktım kendimi yaralı bir geyik gibi sırtımda taşımaktan anı defterlerinin arasında kurutulmaktan aslında hiç…
Kuşlar uçmak için doğmuş; Kemiklerinin boş olmasından anlayıruz. Açık ve bilinen bir yönü yok insanların. Onu biz yaratıyoruz.
Tanzimat Dönemi
Yedi Meşaleciler
Tümünü GörYeniciler
Oydu bir bakışta tanıdım onu Kuşlar bakımından uçarı Çocuk tutumuyla beklenmedik Uzatmış ay aydınlık karanlığıma…
sen kader ağacı değilsin – nedeni bu tutkularına bırak kendini bir soluk va………………..
Ağudan halk’olmuş bunların hepsi Alınlarında yatay üç çift elif Dudakları kanadını koyvermiş kırlangıç gibi Hangi…
Önce sesin gelir aklıma Çaresiz kaldıkça hep seni düşünürüm Güzel olan, dolgun başaklardaki sarışın sevinçli!…
Gülün tam ortasında ağlıyorum Her akşam sokak ortasında öldükçe Önümü arkamı bilmiyorum Azaldığını duyup duyup…
Kargalar, sakın anneme söylemeyin! Bugün toplar atılırken evden kaçıp Harbiye Nezareti’ne gideceğim. Söylemezseniz size macun…