Cumhuriyet Dönemi Şiirleri
“Biz-biz” diye avunduk, biz yoktu, “ben”ler vardı Siyaset sofrasında bizi yiyenler vardı…Körpe hayallerimiz kör tırpanla biçildi İşret meclislerinde kanlarımız içildi…Dağlar yürüsün…
Önce dünyama sesin girdi özlemli, kısık Bir mutluluk muştusu gibi ta uzaklardan Çok sonrası öptüğüm o gül dudaklarından Önce sesindi çağıran…
vurma zahit başını cihanın karasına ne seda var ne ziya ne lezzet var ne doku ölümle yırtılacak perdenin arkasına karanlık bir…
Sen kum nedir bilmezsin Deniz görmedin ki. Yum gözlerini zamanı düşün, Deniz bir gözünde Kum bir gözündedir.Sen taş nedir bilmezsin Dağa…
Akşam erken çöker yalnızlığıma Sokak sokak gezer ararım seni Hasretin gönlümün yangınlarında Alev alev yanar ararım seniGözyaşlarım kurur yanaklarımda Hüzünlü bir…
Tanzimat Dönemi
Yedi Meşaleciler
Tümünü GörYeniciler
Ben nice gözle nice denizle nice gazelle Rimle gördüm rimle bildim rimle yaşadım seniSen ne…
Kalender’den sandala bindi Beyaz maşlahlı hanım Bir elinde şemsiye Bir eliyle açtı yelpazesini Cuma günü…
Oyle sevdim ki seni Oylesine sensin ki! Kuslar gibi civildar Tattirdigin acilar………………..
DoğabilimBitkileri öğreniyorum.Otları, çiçekleri Bir taflanı alıyorum.Taflan bu diyorum.Başlıyorum incelemeye tutup iki ucu………………..
Ey serseriligin denizleri! Ey ahtapolari atilmislar kiyiya mutsuzlugun! Bir kraliçedir oglum kanatlarini açmis. Örtünür canfes.…
Öyle güzel ki ölürüm artık Beyaz uykusuz uzakta Kars çocukların da Kars’ı Ölüleri yağan karda…