Cumhuriyet Dönemi Şiirleri
Ölüm bir sarmaşık Gövdemi sarmalıyor, Üst dallara tırmanıyor usum, Uslan Ey Dil Uslan Artık İhtiyar Olmaktasın Şarkısını mırıldanarak Usul Usul
Mektup yazdım Hasan’a, ha Hasan’a ha sana…Oğul bir mektup yaz bizim Hasan’a, Bıldırki itlerin çoğu öldü de Tor tosunlar kayış yardı…
Yalnızlığı sevmiyorum Yalnız kim ola ki Kendim… Kendimin kendini sevmiyorum Kediler hariç… Kahve ocakçısı olacaktım ben Tuttum kavlimi Yazdıklarımsa hep nafile…
Sevda vadisine düştüm Gamlıyam şahım Ali Kimsesiz kaldım karanlık Gün be gümrahım Ali Doğmuyor mihr-i ümidim Çıkmıyor mahım Ali Gelmiyor mu…
İlk kez kar düşmüş Adana’nın yollarına Beyazlara bürünmüş portakal ağaçları Bense hala seni düşünürüm adanalım Bilirsin biterim ben o şarkıya O…
Tanzimat Dönemi
Yedi Meşaleciler
Tümünü GörYeniciler
konuş sesin durmasın gün doğdu ve battı kuşluğu atladık uzun kuşluğumuzu, sen gelmeden önce ceylan…
yazı orda geçirdik kışa gerek kalmadı safça acemice şarkılar söylendi oyunlar oynandı sözde sevinç haline…
Kırmızı bir kuştur soluğum Kumral gözlerinde saçlarının Seni kucağ………………..
-Bu cadde nereye çıkıyor? Bir güle bakıp böyle diyorum…………………
Sen tam tabancayı Şakağına dayamışsın………………..
Bilmem ki nasıl anlatsam; Nasıl, nasıl, size derdimi! Bir dert ki yürekler acısı, Bir dert…