Cumhuriyet Dönemi Şiirleri
Yaşam üzerine fazla geldiği zaman onu zorlama, Biraz duraksa.. Neler olup bittiğine anlam verme! Mutlaka yanlış bir şey oldu.. Düşüncelerin ile…
Bütün bir gün sırtüstü uzanıp dere kıyısında dinledik suyun akışıyla kavakların hışırtısınıMor incirler kopardık kuşluk vakti dallardan soğuttuk soğuk sularda ürküterek…
İşte İstanbul yorgun şehir işte canından bezmiş boğaz vapurları kederli tramvaylar ve Galata Köprüsü’nden telaşlı insanlar geçmektedir bir gizli sevinç mahzun…
Sığırcıklar ve her şey kalbimden havalanır Sığırcıklar, kiraz ağaçları, faytonlar Sonuçsuz yazdan konuşurum Kuşları havalandıran ılık rüzgârdan Bir kız var yüreğimi…
Hepsi birer umuttular Birer birer uyuttular Bizi burda unuttular Gidenlere selam olsunBu acıyı çekeriz biz Dağı, taşı deleriz biz Yanmasını biliriz…
Tanzimat Dönemi
Yedi Meşaleciler
Tümünü GörYeniciler
Ölümün ve göçün dokunmadığı tek nesne var mıdır ölüm yok eder göç değiştirir kendisi kalamaz…
Bir gece Mecnun’un yaktığı Bir mumun etrafında Dönüyordu Zavallı incecik bir pervane Mumsa devrilmek istiyordu…
Bir çiçek duruyordu, orda, bir yerde, Bir yanlışı düzeltircesine açmış; Gelmiş ta ağzımın kenarında………………..
Kadehlerin biri gelir, biri gider; Mezeler çeşit çeşit; Bir sevdiğim şanoda şarkı söyler: Biri yanıbaşımda,…
suların çoğaltığı seslerden ürküyorum yorgunluk veriyor ürkü¹ alacakaranlık gibi anlamsız bir şey bir çoban kepeneği…
ben kışın güzelliğini söylerim ne gelirse dilime çünkü kış bir hazırlıktır soluğuma kıpkırmızı gülümenice kırmızı…