Cumhuriyet Dönemi Şiirleri
Bir de onlar inancı örer gibi Kendilerini gererler boşluğa, ölüm gibiBir günlük çocukluğa, bin yılını verirdin Artık çocuk değilsin, büyüdün artık…
Münir Baba Tekkesi’nden dönerken Vadi-i sevdaya düştüm, pür-gamım şahım Ali, Kimsesiz kaldım karanlık günde gümrahım Ali, Doğmuyor mihr-i ümidim, çıkmıyor mâhım…
Sevda vadisine düştüm Gamlıyam şahım Ali Kimsesiz kaldım karanlık Gün be gümrahım Ali Doğmuyor mihr-i ümidim Çıkmıyor mahım Ali Gelmiyor mu…
Bu hasret bitecek sevgilim bir gün Çaldığım kapıyı sen açacaksın Ansızın görünce karşında beni Kim bilir ne kadar şaşıracaksın! … Gözlerine…
Muharebede ne ölüm korkusu gelir İnsanın aklına Ne, evi barkı düşünürsün Gezin üst kenarın ortasından Arpacığın tepesi………………..
Tanzimat Dönemi
Yedi Meşaleciler
Tümünü GörYeniciler
Atlas bıyıklarını bırakmış Kanunsuz korsan yelkenleri gibi Yüzünün esmer denizine Kordon I. de Rum sokağında…
Ölümün ve göçün dokunmadığı tek nesne var mıdır ölüm yok eder göç değiştirir kendisi kalamaz…
1. Kara gemi Okeanos ırmağının Akıntısından kurtulup tanrısal Denizde Ayaye adasına varınca Onu kumsala çektik…
Şiir yazdım bunca senedir Ne buldum? Eşkıyalık edeceğim bundan sonraHaberi olsun yol kesenlerin İş yok…
ona göre biri, istediği diyebilse, diyemiyor çarpıcı bir işaretle kayboluyor sonra döner gibi uzaklaştığında ılık…
Gemiler geçer rüyalarımda, Allı pullu gemiler, damların üzerinden; Ben zavallı, Ben yıllardır denize hasret, Bakar…