Cumhuriyet Dönemi Şiirleri
bir kıyı kahvesinde uyandık üç aşağı beş yukarı her şey denizdi sesimiz: iki çay, biri şekersiz çıkınımız çadır bezinden, ilmiği eksik…
Gidiyorum işte Hayalde gör, düşte gör.Yalnızlığın da ucuna geldim, sırtımda kederin hançeri, saplanmadan hep tehditle yürütür beni. Bilmem neden ve nasıl…
Asli mi? Belki. Odalik mi? Asla! Ne Matisse’den ne de Ciragan Sarayindan! Bir sobaydi allah tarafindan o deli hatun Upuzun saclariyla…
Ben en çok insandan korktum anne En çok insandan Okudukça tarih kitaplarını Yüzyıl savaşlarını, kardeş kavgalarını Bir saltanat uğruna kıyılan canları…
Sığırcıklar ve her şey kalbimden havalanır Sığırcıklar, kiraz ağaçları, faytonlar Sonuçsuz yazdan konuşurum Kuşları havalandıran ılık rüzgârdan Bir kız var yüreğimi…
Tanzimat Dönemi
Yedi Meşaleciler
Tümünü GörYeniciler
Yavaş yavaş geçtim kalabalıkların arasından bir deniz çarpması gibi çoğalta çoğalta geçen geçtiği yeri yavaş…
Arı mısın türkü boku musun ne Seviyorum seni taşıran damla Adın yazılı gün sonlarına Kaldırdığın…
Beni dünyadan ötelere götürdün Kollarımı bağladın dur dedin Tuz kokan geceler dur dedi Durdum bekliyorum,…
Haddeden geçirip altını İpek teline sararlar Kalptan olur Altın yaldızı vururlar Ak gümüş üstüne ince…
Annemi ölmüş gördüm rüyamda Ağlayarak uyanışımı hatırlattı bana, Bir bayram sabahı Gökyüzüne kaçırdığım balonuma bakarak…
İsim gücüm budur benim, Gökyüzünü boyarım her sabah, Hepiniz uykudayken. Uyanır bakarsınız ki mavi.Deniz yırtılır…