Cumhuriyet Dönemi Şiirleri
şiir sürer, kalbin ölümlüdür çünkü an’lar ölümlüdür, ölümdürdönüp seni bulan sesin, sesler ölümdür sis çanı, çanlar, ıslanmış bir lunaluna gecesi ah…
Bir karanlık geliyor yokluğunun ardından Ne zaman güneş batsa bu son gecem diyorum Vazgeç yalan dünyanın köhne saltanatından Yetişir bunca keder,………………..
Ne gariptir şu ayrılık günleri Bir dosttan da, düşmandan da ayrılsan Nedense bir tuhaf oluyor insan Derin bir sizi giriyor içeri…
önümüzde sonsuzluğu toprağın taşları ve dikenleri ve gökyüzünü iterek girdiğimiz düşünceden bir gölge kalıyor geride simsiyah saçlarını rüzgâra vermiş uzun koşucu…
Ayrılıp gitsem de senden, ömrümün tanında ben, Ey Kazan ötesi! Sana döndüm daha çok severek ben. O tanıdık kırlar, alanlar çekti…
Tanzimat Dönemi
Yedi Meşaleciler
Tümünü GörYeniciler
Önce sesin gelir aklıma Çaresiz kaldıkça hep seni düşünürüm Güzel olan, dolgun başaklardaki sarışın sevinçli!…
Ben böyle bir deniz görmedim ne kadar seni düşündüm Gittim ne kadar bilmezsiniz ne türlü…
Küçüktüm, küçücüktüm, Oltayı attım denize; Bir üşüşüverdi balıklar, Denizi gördüm.Bir uçurtma yaptım, telli duvaklı; Kuyruğu…
Boğazından lıkır lıkır gecen Su suyun kıymetini bil Nedir ki bu mavilik deme Pencereden görebildiğin…
Eskisi gibi yaşıyorum Gezerek, düşünerek Yalnız biletsiz biniyorum vapura, tr………………..
Kim ne derse desin, tek bir gerçeği vardır aşkın; Karşındakinin adam olup olmadığını, aşıkken değil…