Cumhuriyet Dönemi Şiirleri
Trabzon hurması ağacına döndüm Tüyüm tüsüm döküldü, yapraksız kaldım Yine de meyvaya duruyorum bu cıbıl halimle Tepeden tırnağa Turuncu turuncu Kütür…
“Kör entelektüellere” “Beğenmedi gitti bir başkasını Geleni gideni durmadan taşlar Şiirin damlası yok mısralarında Gelir bir de bize şairlik taslar”Ne şiirler…
Onlar her şeyi yalan yazar Şiirleri, masalları bile Sen beni dinle çocuğum Sakın korkma Kan denizi yok gökte Hiç korkmadan uyu…
(İskandil) Bir kök olacağım bu denize kalın bir kök Benden sonra da sürecek filizlerim Benden sonra da yıldız olacak gökyüzüne Deniz…
İhtiyarlık ile gençlik diyerek, Şu hayatı ikiye böldürme! Ey büyüken de büyük Allah’ım, Benden evvel s..imi öldürme!
Tanzimat Dönemi
Yedi Meşaleciler
Tümünü GörYeniciler
Sanskritçeye çekilmiş atlar gibi geceleri o geceleri soyutlanmış uykular ağıyor parmaklarından
Oruç, ruhun sesi gelir her yıl Gümüş topuklarını dokundurur kalbimize Vücut dönmeğe başlar bir tapınağa…
Kimimiz Ahmet Bey, Kimimiz Ahmet Efendi; Ya Ahmet Ağayla Ahmet Beyfendi?
IV.Hoparlörlerinde halı ve mevlithan Gri gözlerinde zararsız kırlangıçlar, Alnaçlarının ardında kirli kan, Önündeyse temiz ve…
Sizin için, insan kardeşlerim, Her şey sizin için; Gece de sizin için, gündüz de; Gündüz…
İnsanlar bir gülü bir senetle Değiştirmeye alıştılar İnsanlar başka insanların hayatını Bir hezaren sandalye midir…