Cumhuriyet Dönemi Şiirleri
Öldüğüm gün hiç üzülme Yas tutmadan gel kabrime Yırtık olsun bir resmini Küs de olsak koy kabrimeUnutma hiç ne olursun Elinde…
Denize uğramış bir yüz tanyerini gösterir Gürültücü mayıs böceklerini, kaçkar çiçeğini Bütün geceyi elifi elifine örtünürsün Orman yalımı tanyeri denizin üstündedirÇiçeğe…
Seni sevmek mor denizlerdi biraz Ne kadar gidilse bir o kadar bitmeyen Umutlar ve yıkılmalar ardında direnilen Seni sevmek mevsimler içinde…
İnsan bir yerde boş vermeli kurallara, düzenlere İnsan bir yerde kendini bırakmalı Hiçe saymalı düzenini dünyanın Zamana karşı ko………………..
Zor kullanır, aka kara dedirir. Kurbağaya kuş tutturur bu düzen. Namussuza ballı kaymak yedirir. Namusluya taş yutturur bu düzen. Utanmadan mülevvese…
Tanzimat Dönemi
Yedi Meşaleciler
Tümünü GörYeniciler
Kendinden birşeyler kattın Güzelleştirdin ölümü de Ellerinin içiyle aydınlattın Ölüm ne demektir anladımYer değiştiren ben…
Bir rüzgar ilk başında belli Gökyüzünü çocukları büyütmüş Denizle kuşlarla evlerle var Dünyaya aşk diye…
Kalender’den sandala bindi Beyaz maşlahlı hanım Bir elinde şemsiye Bir eliyle açtı yelpazesini Cuma günü…
Zaman mı? Değil zaman Akan zaman değil mesafelerdir Güneşin çekici yukarda Suyun bıçağı aşağıda Krom…
Çiçekleri sulayan adamın Bir sürü adı vardır. Üsküdara’a at yollar.Fırat suyu bütün bir bölgeyi ………………..
Sen varken kötü diye birşey bilmiyorduk Mutsuzluklar, bu karalar yaşamda yoktu Sensiz………………..