Cumhuriyet Dönemi Şiirleri
İçlenme, beyhudedir, maziyi sakın anma! O vefasız yavruya benzer ki günlerimiz. Kendini yu………………..
BİR PERDEHepimiz ikinci perde’deyiz İkinci perde bitmezBirinci perdede umutlar vardı YetmezÜçüncü perdeye Kim-kalır / kim-kalmazBelli olmaz
Belizadını vapurda duydum martılara gemilere âşık olup olmadıklarını soran iki denizcidenEros sana da ok atmış dediler merak ettim bir yerine geldi…
Sana geldiğim yağmurlu günleri hatırlar misin? Pencerene açılan yol dönemecini. Aralar misin hatırama öyle her aksam İlik gülüşlerinin gölgesiyle yüklü perdelerini.Bulutlar…
Sizi o kadar seviyorum ki… ateşinizde unutulmuşum. ya Siz..? şefaat edecek misiniz bana, Sultanım?
Tanzimat Dönemi
Yedi Meşaleciler
Tümünü GörYeniciler
ben kan diye başlamak isterim oysa gülün derdi başkadır lâle bahardan yanadır çiğdem güneşten konu…
Bulunmaz sevdazede Fuzulî,Nedim Kanayan aşklarıyla yaşarlar bende Sevdiğim devletli sultanım efendim Emreyle şiirler söyleyeyim kapındaDuyulmadık…
Bıyıkların Hakikatli mermerde Algın karanfilBakışların Yalnız hayatın değil………………..
raylar düğümlenen yollar, tren bir gün ümit etmediğim bir gün alıverecekler seni benden. neler götürdüğünü…
seni sonsuz biçiminde buldum o biçimi almıştın sandviçlerle, kötü şehirle, terle başbaşa kalmıştınyürüdü üstüne herkesin…
Kimsenin ölümü, Çinli şair Li Po’nun ki kadar güzel olamaz. Li Po sandaldaydı, yete………………..