Cumhuriyet Dönemi Şiirleri
Kentin saat beş kalabalığında Kırsal yalnızlığımı yaşıyorum Hiç bozguna uğramamış gibi Devinimli gel-gitlere karşı Nasıl duruyo………………..
Yazgının kalpsizliği karşısında, hayatları allak bullak olmuş insanların tarihi hazindir. Onlar ne yapmışlarsa düşle gerçek arasında sağlam bir köprü kuramamış, kurduklarını…
Korkaklardan hak talebi suç olacak galiba Tenekeler başımıza taç olacak galiba Mazlumların, elleriyle diktikleri heykeli Yıkıp da yol açmaları güç olacak…
Ömrümün karşılığı olsun diyor bir değeri, bir üstünlüğü olsun Çılgın bir aşkın tarihi yolculukların günlüğü olsun ama kavgalarda geçsin ömürDeli ırmak…
”Kendilerini hep ”çok” bizi hep ”yok” saydılar. Ve sonra kuyruklu bir yıldız gibi kaydılar, kayboldular…”Doğrudur Bu hayattan Bu dünyadan Ezginliğim Bezginliğim…
Tanzimat Dönemi
Yedi Meşaleciler
Tümünü GörYeniciler
Kara yakındı önce, hem çok yakın, Elimi uzatsam tutardı. Yıldızsız teknemdi inip çıkan gece, Kurumuş…
Yaşamak güzel şey doğrusu üstelik hava da güzelse hele gücün kuvvetin yerindeyse elin ekmek tutmuşsa…
Ben ki her akşam yatağımda Onu düşünüyorum. Onu sevdiğim müddetçe Yatağımı da seveceğim….
Yavaş sessiz senin buyruğunda toplanır altın yavaş sessiz Yavaş sessiz senin buyruğunda dağılır buğday yavaş…
IBiliyorum, kolay değil yasamak, Gönül verip türkü söylemek yar üstüne; Yıldız ışığında dolaşıp geceleri, Gündüzleri…
O sahibinin sesi gramofonlarda çalınan şey incecik melankolisiymiş yalnızlığının intihar karası bir faytona binmiş geçerken…