Cumhuriyet Dönemi Şiirleri
Gece lambası kırmızı bir kadın yapıyor beni Oysa limon ağaçları bahçede küçük sarı güneşler taşıyor. Dokunsam bile onlara yanmam. Ne tuhaf!…
Öpüşün karanfil kokardı aşkı bulurdum Işık hızını geçen bir uçakta aşkı Bulutlar tükenir kuşlar görünmezdi Yitip giderdi altımızda nice denizsiz kent…
Pencerelerin kenarından Sarkmış tül perdeleri Pembe Evin Uçup uçup yüz sürüyorlar Karşı tepedeki manastırın selvilerineRüzgârla eğilip doğruldukça Sardunyalar, biberiyeler, Hiç korkma…
Çıksam şimdi güzelliğin gökyüzüne Dolaşsam Görsem bütün tanrısal sevgileri Ölümsüzlüğün sofrasına bağdaş kursam Ve anlatsam Anlatsam o ağlatan mutluluğu Bilmem inanır…
Seni diyorum seni ateşlerin başında uykulu elleriniTutmuşlar yıkamışlar rüya denizlerinde tutmuşlar yıkamışlarÜç uygar iki barbar bize dediklerini dur dinle yürü söyleBak…
Tanzimat Dönemi
Yedi Meşaleciler
Tümünü GörYeniciler
Bunlar en mutlu günleri ayrılığımızın Yanaşma………………..
Doldur kadehimi Hasan Can! Güneşe Tutsam derimi, ısıtmıyor. Bu mintan Kefenden daha soğuk! Versem ateşe…
Bir gün Mecnun Yalnız ve yorgun Karşıda bir toz bulutu gördü Sanki geliyordu O’nu yutmak…
İsim gücüm budur benim, Gökyüzünü boyarım her sabah, Hepiniz uykudayken. Uyanır bakarsınız ki mavi.Deniz yırtılır…
Kırmızı bir kuştur soluğum Kumral gözlerinde saçlarının Seni kucağ………………..
Kızlar vardır kıvırcık salat gibi Ağızları burunları kıvır kıvır Bacak bacak üstüne vapurlarda Rüzgâr eser…