Cumhuriyet Dönemi Şiirleri
Ve canlıymışçasına, hergün onu sulardı. Yağız tenindeki su buharlaşsın diye Düğmeleri en bıçkın küfürlerle açardı: Çiçekçiydi, yaprak bitlerini öldürmeyen. Fotoğrafçı, savaş…
Bir kibrit kutusu değil kaybettiğim Bir boş kâğıt Bir kırık kalem Bir sap iplik değilGünlerdir arıyorum Acım o kadar büyük Kimsenin…
Herşeyi bilirim diyorsun amma Birazcık sen seni biliyor musun? Yemekte yatakta, sokakta, işte Dünyanın tadını alıyor musun? Sütün kaymaklı mı, suyun…
Ekinden umudu kestik Domuz bir değil beş değil. Akrep doldu yorgan, yastık Bu iş bildiğin iş değil.At belleyip vurduk eyer Eşeklere…
İşte bir vazoda açmış iki gül İşte bir saksıda eşsiz kuşkonmaz. Gülleri gördükçe gönlüm bir bülbül Saksıya baktıkça içimde bir haz.Dışarda…
Tanzimat Dönemi
Yedi Meşaleciler
Tümünü GörYeniciler
Bir çift güvercin havalansa Yanık yanık koksa karanfil Değil bu anılacak şey değil Apansız geliyor…
Gülün tam ortasında ağlıyorum Her akşam sokak ortasında öldükçe Önümü arkamı bilmiyorum Azaldığını duyup duyup…
Kimsenin ölümü, Çinli şair Li Po’nun ki kadar güzel olamaz. Li Po sandaldaydı, yete………………..
Gölgeme bak gölgeme Amma aşık, amma divane Oturmuş kanepesinde gurbet elin Kendini seyreder gözlerimde Amma…
Gözlerin var ya çekik kara kara Önce gözlerindi en güzel ışık Beyaz dişlerindi bacakların omuzun…
Üç yıl sonra mıydı bilmiyorum ama ekimin onbeşiydi biliyorum ekimin onbeşiydi ama ekimin onbeşinde ne…