Cumhuriyet Dönemi Şiirleri
Sen başkasın Gülerken başka Küserken başka Susarken başkaSen başkasın Konuşurken başka Öpüşürken başka Sevişirken başka Hem de herkesten başkaAma benim aşkım…
Susar kuşlar Susar kent Cadde… Sokak… Kurulur suskunun saatiÖpüşleri nasıl da soğuk sevdiğimin Donup kalmış Sevda kokanı bile sözcüklerin Buz tutmuş…
GİBİSözlüklerde aradım, yorgun, yıpranmış sözü; Zıtlarla benzerleri koynunda barındıran.. Tüm öbür sözcüklerle eş-anlam’lı: GİBİ’ydi. Alıştığından kolay-benzetme’lere, gözü (Komşusuna nur-topu bir oğlan…
Seni benden alamazlar Ya benimsin ya toprağın Aşkımız yıkamazlar Ya benimsin ya toprağınHasret dolu gönlümüz var Baharımız yazımız var Tanrı şahit…
Ey yarân-ı bâ safa! Kemal-i huzu’ ve huşû ile sizlere arz-ı beyan ederim ki bu Türk’e Birinci Öğüt sahâ-i vatanda hudâ-pesentâne…
Tanzimat Dönemi
Yedi Meşaleciler
Tümünü GörYeniciler
Bir buğday büyüyorsa şimdi Türkiye’de Yeminle aşkla büyüyor. Yeminle lavanta çiçekleri, haşhaşlar, kekikler aşkla büyüyor.…
her ağacın arkasından karşıma siz çıktınız öylesine çoktunuz ki bunaldım yalnızlıktan rüzgarınız esiyordu dağ taş…
Ölürken çocuklarımı unuttum Küçük deniz kirpikleriyle sabah Denedim bütün sabahları.Sana sürgünümün şarabını bıraktım al Mumlarını…
Biliyor musun sen bir şiirde ilk satırsın ilk sözcük Beyaz bir gül Beyaz bir gül…
Yaşamak güzel şey doğrusu üstelik hava da güzelse hele gücün kuvvetin yerindeyse elin ekmek tutmuşsa…
Sen varken kötü diye birşey bilmiyorduk Mutsuzluklar, bu karalar yaşamda yoktu Sensiz………………..