Cumhuriyet Dönemi Şiirleri
Kim bilir yalnızlığı kadınlar kadar Karlı dağların en yüksek tepeleri mi Terk edilmiş şehirlerin caddeleri mi Gökyüzünün yıldızsız geceleri mi
Duvar dibindeydiler bi bakış baktı Şimdi ışık yıllarında yaşıyor o çiçeklerHeyt bu kadına can veren tanrım Sarı bir yatışı var bütün…
Dağ başında bir avcı kulübesi Yerler diz boyu kar Ocakta ateş Dışarda rüzgar Hadi gel Önce sevişmeliyiz uzun uzun Yerdeki ayı…
Yiğidim, aslanım, ha gayret eyle Gaflet üstümüzde kalmasın böyle İmanla yatıp-kalk, ihlâsla söyle Kutlu mesaj verilmeyi bekliyor Ölü dünya dirilmeyi bekliyor.Maveradan…
Sarı saçlarına deli gönlümü Bağlamışlar, çözülmüyor Mihriban! Ayrılıktan zor belleme ölümü Görmeyince sezilmiyor Mihriban! Yâr deyince kalem elden düşüyor Gözlerim görmüyor…
Tanzimat Dönemi
Yedi Meşaleciler
Tümünü GörYeniciler
Yolculuk niyetinde değilim. Fakat böyle bir iş yapmaya kalksam Doğru İstanbula giderim. Beni bebek tramvayında…
Yüz sene sonra bugünkü dünyadan Bir tek insan kalmadığı gün, Sicilya sahillerinde yasayan bir balıkçı…
Adam senin böyle ilk gündüzden Sulayıp biçtiğin çayır çimen Üç güne kalmaz tazelenir Adam senin…
Arı mısın türkü boku musun ne Seviyorum seni taşıran damla Adın yazılı gün sonlarına Kaldırdığın…
Elimi çok dallı bir ağaç gibi Tutarım gölün yüzüne Ve seyrederim bulutları Bir deve gürültüler…
Ben de günahkâr kullarındanım Allahım… Bir bilirim dualardan, Bir de demeyi doyunca. Bir kere oruç…