Cumhuriyet Dönemi Şiirleri
Ben ümitsiz aşklar için yaratılmışım Ayrılıklar için, sonsuz kederler için Ne zaman ta derinden sevsem birini Ezilmeli yeni açmış gülleri kalbimin…
Sensiz giden trenler, ufuklarda kaybolan birer ümit Nehir gibi akmıyor günler Heraklit Heraklit. Zaman masal kuşlarına benziyor Abûs, kocaman, sâkit. Ve…
Babasını döve döve öldürmüşler Küçümencik gözleirnin önünde Anasının yarısını bir bomba alıp götürmüş Kan ve et yığını öbür yarısı Oturmuş ağlıyor…
Bir ye adıdır şimdi Yalçı Dağı’nın oralarda Kalemözü Ve tüfek memesine benzer Bir de yere düşürülmüş Bir kırlangıç yuvasına- kalemi bileli…
Dün gece seyrimde gördüm cerenim. Kızlar ne kadar çok seviyorlarmış ki seni Mosmor olmuş gülyazısı bedeninMosmor olmuş gülyazısı bedenin Düşmüş sanki…
Tanzimat Dönemi
Yedi Meşaleciler
Tümünü GörYeniciler
Kuşlar kalkıyor Aya İrini üstünden Bir sap ot kulaklarının arkasında. Ben sonunda burdasın işte diyorum…
Saat on ikiden sonra, Bütün içkiler, Şaraptır.(Yeni Yaprak, sayı:14, Şubat 1990)………………..
Sanma ki derdim güneşten ötürü; Ne çıkar bahar geldiyse? Bademler çiçek açtıysa? Ucunda olum yok…
Bir çift güvercin havalansa Yanık yanık koksa karanfil Degil bu anılacak şey degil Apansız geliyor…
I.Eleni’nin ElleriBir gün Eleni’nin elleri geliyor Her şey değişiyor. İlk İstanbul şiirden çıkıp yerini alıyor…
kalın ve karanlık bir çatı merdiveni gibi giderilmez eksikliğini tanırım onun suyun bardakta duruşu gibi…