Cumhuriyet Dönemi Şiirleri
Önce bir bulut yükseldi Yerden göğe dogru Ben gördüm Akahito gördü Yuhara gördü Hisaki gördü Yaşayanların hepsi gördüler şimdi yaşayanlar diyorum…
Uçurtmam geceye takıldı kaldı Gece onu kapkara etmiş midir Ya da götürmüş müdür uzaklarda Sinsi sinsi parlayan bataklığa Uçurtmamı gece yitirmiş…
Deli gönül, neyi özler durursun? Acınacak dostun, cananın mı var? Dünya yansa yorganın yok içinde, Harap olmuş evin, dükkânın mı var?…
kuşlar yine göç etti! der gibi titriyor sesin camları kırmadan önce bir kerecik ölelim sarılsak ne olur sanki eflatun bir bilmeceye…
Önce bir sancı olur sonra bir duyumsama Sonra günler kaygılı duruşlarla İnce yağmurlardan seni alır getirirBirlikte özlemek bekleyişlerin Sevinçlerle duyurduğu sezgidir…
Tanzimat Dönemi
Yedi Meşaleciler
Tümünü GörYeniciler
1ben ne güzel işerim güneşe karşı arkamda medrese duvarı önümde çarşıbir sürekli kaşınmadır yaşadığım törelere…
Sokakta giderken, kendi kendime Gülümsediğimin farkına vardığım zaman Beni deli zannedeceklerini düşünüp Gülümsüyorum.
yorgunsun hoşgelmişsin kara gece nöbetinden hoşgelmişsin yat uyu yerin hazır hak etmişsin uykuyu helal olsun…
Bir gemici tanırım Kalbini bir limanda bırakmış Ya kaybolursa? Ağlar çocukluğundaki gibi Kalbini almaya gidecek…
Bak bunlar ellerin senin bunlar ayakların Bunlar o kadar güzel ki artık o kadar olur…
Nerde böyle hüzünlenmek o zaman; İçip içip ağlamak, Uzaklara dalıp şarkı söylemek; Hafta sekiz ben…