Cumhuriyet Dönemi Şiirleri
Ben en çok insandan korktum anne En çok insandan Okudukça tarih kitaplarını Yüzyıl savaşlarını, kardeş kavgalarını Bir saltanat uğruna kıyılan canları…
Ya… işte böyledir kardeşim Hasan ‘Kazan ver, yiyelim, sen bak’ diyorlar. Yiyince dursalar gam değil amma, Üstelik, adama ‘ahmak’ diyorlar.Tecavüze uğrar…
Bursa’da eski bir cami avlusu, Küçük şadırvanda şakırdayan su. Orhan zamanından kalma bir duvar… Onunla bir yaşta ihtiyar çınar Eliyor dört…
ömrüm, sana karşı boş bulunmakla geçiyor. seni her ziyaretimde, tabancamı emanete bırakıyorum. gözlerin uçaklarla bombalarken bağrımı, kendime affından gayrı sığınak bulamıyorum.…
çarpıp gittin kapıyı şakkadanak önce ceviz ağaçlarına saygısızlık sonra bilumum marangozlara dedikodu gibi çıkıp gittin baca ağzı gibi ağulayarak * sevdan…
Tanzimat Dönemi
Yedi Meşaleciler
Tümünü GörYeniciler
1.Şiirimiz karadır abilerKendi kendine çalan bir davul zurna Sesini duyunca kendi kendine güreşmeye başlayan Taşınır…
Çatlamak üzre olan tomurcuklar Güzel günler vadetmededir. Ve bir kadın, şehir haricinde; Otların üstünde, Güneşin…
Bir Kalır uzun resimlerde anısı sakallarımızın urban içinde Üşüyüp Üşüyüp kaldığımızınBir Kalır yanık yağlar kokusu…
Hiçbir semtte berberin olmadı, 1954-1980 yılları arasında, 26 yılda 28 ev değiştirdin; Leke kuşağı nasıl………………..
Bunu kimse söylemedi belki düşündüçünkü vardır insanın yaşamasındauyku ve öfke gibi vardırkimse söylemedituzunu çoğaltan bir…
Dili çözülüyor gecelerine. Gölgeler kaçışıyor derine Alıp sihrini bilmecelerin: Gün doğuyor şehrin üzerine. Korkarak şeklalıyor…