Cumhuriyet Dönemi Şiirleri
Öldüren Gülüş Yalnız devletler değil Güzeller de savaş çıkarır Yol keser adam öldürür Günde kaç can alır bir gülüş Kim bilir…
askerleri topla manuel, geri çekiliyoruz bir baharda bu kadar zafer yeter aldığımız topraklara kim yerleşecek şimdi kim ekecek kim biçecek askerleri…
Eğilip baksan bir yaz geçiyor pencerenden. Bir yelken şişiyor açık denizde deniz bir şarkı tutturmuş sözleri sığmıyor gökyüzüne. Sesini duyuyor musun…
Denize uğramış bir yüz tanyerini gösterir Gürültücü mayıs böceklerini, kaçkar çiçeğini Bütün geceyi elifi elifine örtünürsün Orman yalımı tanyeri denizin üstündedirÇiçeğe…
bir vardım bir yoktum ben doğdum selim-i salisin köşkünde sebepsiz hüzün hocamdı loş odalar mektebinde harem ağaları lalaydı kara sevdâma uyudum…
Tanzimat Dönemi
Yedi Meşaleciler
Tümünü GörYeniciler
Neler yapmadık su vatan için! Kimimiz öldük; Kimimiz nutuk söyledik.
Şimdi gemiler geçer uzaklardan Gönlüm güvertede sereserpedir. Işıklı geceler,saz sesleri, peynir ekmek Ne biletim ne…
Durakta üç kişi Adam kadın ve çocuk Adamın elleri ceplerinde Kadın ç………………..
Güvercin Pencerede kopan alkış
Gerin, bedenim, gerin; Doğan güne karsı. Duyur duyurabilirsen, Elinin kolunun gücünü, Ele güne karsı.Bak! dünya…
Beni dünyadan ötelere götürdün Kollarımı bağladın dur dedin Tuz kokan geceler dur dedi Durdum bekliyorum,…